شمارهٔ ۱۴۰ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از وفاداری و جدایی سخن می‌گوید و به درد و رنجی که از بی‌وفایی یار خود می‌کشد، اشاره می‌کند. او می‌داند که یارش در کار خود خوب عمل می‌کند، اما خود او در عشق و وابستگی دچار رنج است. شاعر از بدخواهی‌های دیگران می‌گوید و از آزارهایی که به او می‌رسد، ناله می‌کند. احساس می‌کند که دلش را هر لحظه می‌سوزاند و زندگی‌اش را با درد و آه می‌گذرانند. او به طرف مقابل می‌گوید که اگر نمی‌خواهد به او آسیب برساند، بهتر است از آزار و شکایت دست بردارد. در نهایت، او به تأکید بر عشق و وابستگی خود می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر جانش را هم بگیرند، از عشق و اقرارش دست نخواهد کشید.