غزلیات — دیوان اشعار فارسی فضولی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فارسی فضولی
Author: فضولی بغدادی

فضولی بغدادی / دیوان اشعار فارسی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — ای ذکر ذوق بخش تو زیب زبان ما
شمارهٔ ۵ — بکه نسبت کنم آن سرو صنوبر قد را
شمارهٔ ۴ — زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم را
شمارهٔ ۶ — مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا را
شمارهٔ ۳ — ای بسته دانش تو زبان سوآل ما
شمارهٔ ۱ — بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا
شمارهٔ ۸ — ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا
شمارهٔ ۱۴ — چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را
شمارهٔ ۷ — چو از غم کنم چاک پیراهنم را
شمارهٔ ۱۲ — با خود ای جان در غمش همدم نمی خواهم ترا
شمارهٔ ۹ — چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما
شمارهٔ ۱۰ — بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را
شمارهٔ ۱۳ — شنیده صبحدم از جور گل افغان بلبل را
شمارهٔ ۱۱ — نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان را
شمارهٔ ۱۸ — خاک در تو کحل بصر کرده ایم ما
شمارهٔ ۱۹ — بهار آمد صدایی برنمی‌آید ز بلبل‌ها
شمارهٔ ۱۵ — عشقت از دایره عقل برون کرد مرا
شمارهٔ ۱۷ — ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم ترا
شمارهٔ ۲۰ — روزی که پیش خویش نبینم حبیب را
شمارهٔ ۲۲ — ز آتشین‌رویی جدا می‌افکند دوران مرا
شمارهٔ ۲۱ — تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم را
شمارهٔ ۱۶ — عشق حیران بتان سیمبر دارد مرا
شمارهٔ ۲۹ — من به غم خو کرده‌ام جز غم نمی‌باید مرا
شمارهٔ ۲۶ — شبی آمد به خوابم یار و برد از دیده خوابم را
شمارهٔ ۲۸ — نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرا
شمارهٔ ۲۷ — بستی گره از بهر جفا زلف دو تا را
شمارهٔ ۳۰ — نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ما
شمارهٔ ۲۳ — از زبانت می رسد هر لحظه آزاری مرا
شمارهٔ ۲۵ — دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا
شمارهٔ ۲۴ — کرد عشق ای خون دل در کوی او رسوا مرا
شمارهٔ ۳۳ — تا بوده ایم همدم غم بوده ایم ما
شمارهٔ ۳۷ — ای آنکه آفت دل و جان و تنی مرا
شمارهٔ ۳۸ — گلرخا، نوش لبا، سیم برا، سرو قدا
شمارهٔ ۳۲ — به دل از گلعذاری خارخاری کرده‌ام پیدا
شمارهٔ ۳۴ — نشان تیر آهم گشته‌ای ای آسمان شب‌ها
شمارهٔ ۳۵ — نه از عارست گر آن مه نیارد بر زبان ما را
شمارهٔ ۳۶ — از آن رو دوست می‌دارم خط رخسار خوبان را
شمارهٔ ۳۱ — گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا
شمارهٔ ۴۳ — چشم بگشادم ببالایت بلا دیدم ترا
شمارهٔ ۴۴ — سویم شب هجران گذری نیست کسی را
شمارهٔ ۳۹ — گر نباشد قید آن گیسوی خم بر خم مرا
شمارهٔ ۴۰ — هیچ‌گه بر حال من رحمی نمی‌آید ترا
شمارهٔ ۴۲ — این که در سر هوس آن قد رعناست مرا
شمارهٔ ۴۶ — رسم زهد و شیوه تقوی نمی دانیم ما
شمارهٔ ۴۵ — بر باد مده سلسله مشک فشان را
شمارهٔ ۴۱ — چون شمع سوخت آتش محنت تن مرا
شمارهٔ ۵۲ — درد رسوایی نخواهد داشت درمان ای طبیب
شمارهٔ ۵۳ — غمت در سینه ام جا کرد چون بیرون شود یارب
شمارهٔ ۴۷ — نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش را
شمارهٔ ۵۴ — مرا ای شمع میل گریه شد در هجر یار امشب
شمارهٔ ۵۰ — شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما
شمارهٔ ۴۹ — هست می گویند خالی آن غدار آل را
شمارهٔ ۴۸ — عشق مضمون خط لوح جبین است مرا
شمارهٔ ۵۱ — باز خونبارست مژگانم نمی‌دانم چرا
شمارهٔ ۵۸ — ای همه دم بزم تو جای رقیب
شمارهٔ ۶۰ — قرآن صفات جاه و جلال محمد است
شمارهٔ ۵۶ — نیست تا صبح بجز فکر تو کارم همه شب
شمارهٔ ۶۱ — جانم در آن آرزوی وصال محمد است
شمارهٔ ۵۵ — گر گریزم دم بدم بر آتش دل دیده آب
شمارهٔ ۵۹ — کی توانم رست در کویت ز غوغای رقیب
شمارهٔ ۵۷ — تندست یار و بی سببی می کند غضب
شمارهٔ ۶۲ — ماه من نخل قدت سرو خرامان منست
شمارهٔ ۶۵ — عمر دراز من که پریشان گذشته است
شمارهٔ ۶۷ — پیش عاقل قصه درد من و مجنون یکیست
شمارهٔ ۶۴ — صیقل آیینه دلها نم چشم ترست
شمارهٔ ۶۸ — زلال فیض بقا رشحه ز جام منست
شمارهٔ ۶۳ — بهر صید آن ترک بدخو بر سمند کین نشست
شمارهٔ ۶۹ — سرو را همچو قدت شیوه رعنایی نیست
شمارهٔ ۶۶ — ای دل بسی ز محنت هجران نمانده است
شمارهٔ ۷۰ — مه دلاک من آیینه اهل نظر است
شمارهٔ ۷۲ — باغبان لطف قد آن سرو در شمشاد نیست
شمارهٔ ۷۸ — شده ام بسته گیسوی شکن پر شکنت
شمارهٔ ۷۶ — ای طربخانه دل خلوت سلطان غمت
شمارهٔ ۷۱ — خورشید بسی خاک‌نشین شد به هوایت
شمارهٔ ۷۳ — تن که از تیر تو چون زنجیر روزن روزنست
شمارهٔ ۷۷ — هر زمان حال من از عشق تو دیگرگون است
شمارهٔ ۷۴ — در هجر یار حال دل زار مشکل است
شمارهٔ ۷۵ — مه من شام غمت را سحری پیدا نیست
شمارهٔ ۸۳ — از جان بدود دل غم خالت برون نرفت
شمارهٔ ۸۵ — آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده است
شمارهٔ ۷۹ — بتی که شیوه خوبی به از تو داند نیست
شمارهٔ ۸۲ — بگل خطت چو نقابی ز مشک ناب انداخت
شمارهٔ ۸۶ — ازان درین چمنم میل گلعذاری نیست
شمارهٔ ۸۴ — برگ گل کز هر طرف آرایش دستار تست
شمارهٔ ۸۰ — گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت
شمارهٔ ۸۱ — گر نقابی نبود مهر رخش را غم نیست
شمارهٔ ۹۰ — هوای خاک درت باز در سر افتادست
شمارهٔ ۹۱ — بر جان ما جفای نکویان ز حد گذشت
شمارهٔ ۹۲ — در دل لاله غمت آتش سودا انداخت
شمارهٔ ۸۹ — دل الفت تمام بآن خاک در گرفت
شمارهٔ ۹۳ — کم التفاتی خوبان بعاشقان ستم است
شمارهٔ ۸۷ — غیر ناکامی ز محبوبان مرا مطلوب نیست
شمارهٔ ۹۴ — هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت
شمارهٔ ۸۸ — سایه ات را متصل ذوق وصالت حاصل است
شمارهٔ ۹۵ — تا غایبی تو مجلس ما را حضور نیست
شمارهٔ ۹۷ — ذوق وصلت یافت دل از ساقی و ساغر گذشت
شمارهٔ ۹۶ — سنگ بیداد بتان آیینه دل را شکست
شمارهٔ ۱۰۱ — ناله زاری که در دلها اثر دارد کجاست
شمارهٔ ۹۸ — نی همین صد روزن از تیر تو بر جسم من است
شمارهٔ ۱۰۲ — عاشقی رونق ز اطوار من حیران گرفت
شمارهٔ ۹۹ — به حال زار من آن ماه را نگاهی نیست
شمارهٔ ۱۰۰ — من نگویم چون قدت سروی ز بستان برنخاست
شمارهٔ ۱۰۷ — هجوم سیل سرشکم ز دل اثر نگذاشت
شمارهٔ ۱۱۰ — جانی که هست رسته ز آزار او کجاست
شمارهٔ ۱۰۸ — امید بود که خواهد جفای یارم کشت
شمارهٔ ۱۰۵ — بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیات
شمارهٔ ۱۰۶ — به دو گیسو مه روی تو نه چندان عجب است
شمارهٔ ۱۰۹ — بهترین سیرها سیر بیابان فناست
شمارهٔ ۱۰۴ — در غمت کارم به چشم اشکبار افتاده است
شمارهٔ ۱۰۳ — نه همین قد من از بار غم دور خم است
شمارهٔ ۱۱۲ — هر کرا هست دلی سیمبری خواهد داشت
شمارهٔ ۱۱۸ — با عارض تو شمع کشیدی زبان بحث
شمارهٔ ۱۱۳ — ملولم از تو نمی پرسیم که حال تو چیست
شمارهٔ ۱۱۴ — در عشق شهرتم سبب اشتهار تست
شمارهٔ ۱۱۷ — اگر رسوا شدم رسواییم را شد فغان باعث
شمارهٔ ۱۱۱ — ما را بلای عشق تو عمریست آشناست
شمارهٔ ۱۱۵ — هست ما را زندگی از جوهر شمشیر دوست
شمارهٔ ۱۱۶ — دل دامن هوای تو محکم گرفته است
شمارهٔ ۱۲۴ — تنگ آمده بجلوه آهم فضای چرخ
شمارهٔ ۱۲۵ — چند منعم کنی از عشق جوانان ای شیخ
شمارهٔ ۱۲۳ — مرا هرگه که پندی می‌دهد با چشم تر ناصِح
شمارهٔ ۱۲۰ — ای مرضهای معاصی ز تو محتاج علاج
شمارهٔ ۱۱۹ — حقه لعل لبش صد درد دارد در علاج
شمارهٔ ۱۲۶ — کسی در عاشقی از سوی پنهانم خبر دارد
شمارهٔ ۱۲۲ — عکس لبت نمود دلم کرد خون قدح
شمارهٔ ۱۲۱ — کرد درد غیر را دلبر علاج
شمارهٔ ۱۳۴ — بخاک پای تو تا ترک سر نخواهم کرد
شمارهٔ ۱۳۱ — خوش آن که در نظرم عارض نکوی تو باشد
شمارهٔ ۱۲۹ — نیست چشم من کزو اشک جگرگون می‌چکد
شمارهٔ ۱۳۳ — ز من آن مغبچه ترک دل و دین می‌خواهد
شمارهٔ ۱۲۷ — گره از کار من جز نالهای زار نگشاید
شمارهٔ ۱۲۸ — با تو وصلم شب نوروز میسر شده بود
شمارهٔ ۱۳۲ — بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسید
شمارهٔ ۱۳۰ — به رخسارت دمی دل دیده خونبار نگشاید
شمارهٔ ۱۳۹ — طمع جور دلم زان بت بدخو دارد
شمارهٔ ۱۳۶ — یار ما را به ازین زار و حزین می خواهد
شمارهٔ ۱۴۰ — خوب می دانم وفا از خود جفا از یار خود
شمارهٔ ۱۴۲ — چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسد
شمارهٔ ۱۴۱ — چو مشاطه بدست آن چین زلف خم بخم گیرد
شمارهٔ ۱۳۵ — به حالم التفات آن ماه‌رو بسیار کم دارد
شمارهٔ ۱۳۷ — عکس قد او آینه بربود خطا کرد
شمارهٔ ۱۳۸ — ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیرد
شمارهٔ ۱۴۶ — محتاج وصال تو که باشد که نباشد
شمارهٔ ۱۴۵ — ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتد
شمارهٔ ۱۴۹ — چو بهر زینت آن گل‌چهره در آیینه می‌بیند
شمارهٔ ۱۵۰ — خدا ز سرو قد او مرا جدا نکند
شمارهٔ ۱۴۴ — درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیرد
شمارهٔ ۱۴۸ — نه حبابست که پیدا ز سرشک ما شد
شمارهٔ ۱۴۷ — شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شد
شمارهٔ ۱۴۳ — من که باشم که مرا کوی تو مسکن باشد
شمارهٔ ۱۵۴ — ای که گویی که دلت خون نشود چون نشود
شمارهٔ ۱۵۵ — بخت بد بی‌اختیار از کوی یارم می‌برد
شمارهٔ ۱۵۸ — کلکی که صورت من و آن دلربا کشید
شمارهٔ ۱۵۳ — پری‌رخان به جفا قصد جان ما مکنید
شمارهٔ ۱۵۲ — هر پری‌چهره که دوران به جهان می‌آرد
شمارهٔ ۱۵۱ — هردم از شوق لب لعلت دلم خون می‌شود
شمارهٔ ۱۵۷ — بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسید
شمارهٔ ۱۵۶ — در دل باختلاط کسانم هوس نماند
شمارهٔ ۱۶۲ — ببزم او سخن از درد من نمی گذرد
شمارهٔ ۱۶۴ — جان بیرون رفته را بویت به تن می‌آورد
شمارهٔ ۱۶۳ — تا باد پرده از رخ آن سیمبر فکند
شمارهٔ ۱۵۹ — نکویی گرد بادست این که بر من خاک می‌بارد
شمارهٔ ۱۶۰ — هر دم از تیر توام بر سینه صد روزن بود
شمارهٔ ۱۶۱ — ز رنگ اشک دانستم که بی لعلش جگر خون شد
شمارهٔ ۱۶۶ — نشاطم می‌کشد چون از تنم پیکان برون آید
شمارهٔ ۱۶۵ — دوشم انیس خلوت گرمابه یار شد
شمارهٔ ۱۷۲ — طعنه اغیار بهر یار می باید کشید
شمارهٔ ۱۶۸ — در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کرد
شمارهٔ ۱۷۰ — هر که چراغی ز برق آه ندارد
شمارهٔ ۱۶۷ — ز سروت سایه گر بر من اندوهگین افتد
شمارهٔ ۱۷۳ — یار از عاشق نمی باید که پروا شود
شمارهٔ ۱۷۱ — ماه من کز لعل لب کامی به هر ناکام داد
شمارهٔ ۱۷۴ — تا مرا سودای شمع عارضت در سر نبود
شمارهٔ ۱۶۹ — دل که از نرگس او چشم نگاهی دارد
شمارهٔ ۱۷۷ — کار من در عاشقی جز با غم یاری نماند
شمارهٔ ۱۸۰ — بی وجه نمی گریم گریه سببی دارد
شمارهٔ ۱۷۸ — دل درون سینه دردت را به جان می‌پرورد
شمارهٔ ۱۷۶ — آمد صبا وزان گل نورس خبر نداد
شمارهٔ ۱۸۲ — دل اغیار بر من از غم جانانه می‌سوزد
شمارهٔ ۱۸۱ — حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد
شمارهٔ ۱۷۹ — گر بند بند ما چو نی از هم جدا کنند
شمارهٔ ۱۷۵ — گاه لطفی می‌نماید گه جفایی می‌کند
شمارهٔ ۱۸۹ — چو پاره پاره دل از دیده ترم افتد
شمارهٔ ۱۸۸ — رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری برد
شمارهٔ ۱۸۳ — لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آید
شمارهٔ ۱۸۴ — خوش آنکه غم سیم‌بری داشته باشد
شمارهٔ ۱۸۶ — می‌کنم اظهار غم ساقی شرابم می‌دهد
شمارهٔ ۱۹۰ — ناله گره از رشته کارم نگشاید
شمارهٔ ۱۸۵ — گفتمش دل ز غمت زار و حزین می‌باید
شمارهٔ ۱۸۷ — نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشد
شمارهٔ ۱۹۴ — دل اسیر خم گیسوی تو شد
شمارهٔ ۱۹۷ — سر مکش از من که از من دردسر خواهی کشید
شمارهٔ ۱۹۲ — نه تنها جان من دردی ز گل رخساره دارد
شمارهٔ ۱۹۵ — بخاک بنده رحم ای دلربا از تو نمی آید
شمارهٔ ۱۹۱ — گر فلک با تیغ کین بر سینه ام چاک افکند
شمارهٔ ۱۹۳ — دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد
شمارهٔ ۱۹۸ — به درد و محنت بسیار ما را یار می‌داند
شمارهٔ ۱۹۶ — جای ما کوی تو خواهد بود تا خواهیم بود
شمارهٔ ۲۰۴ — می دهد زاهد به ما هر لحظه آزار دگر
شمارهٔ ۲۰۲ — می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگر
شمارهٔ ۲۰۳ — خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبر
شمارهٔ ۱۹۹ — بی تو ای عمر مرا صحبت جان نیست لذیذ
شمارهٔ ۲۰۱ — یار خواهی دلا ز جان بگذر
شمارهٔ ۲۰۵ — ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر
شمارهٔ ۲۰۰ — ای مرا هر لحظه در عشق تو بازار دگر
شمارهٔ ۲۰۶ — سوخت دل صد قطره خون در چشم تر دارد هنوز
شمارهٔ ۲۱۴ — نه من مقید آن سرو گلعذارم و بس
شمارهٔ ۲۰۸ — دلم از عشق تو رسوای جهانست امروز
شمارهٔ ۲۱۰ — دل اسیر لعل آن گلبرگ خندانست باز
شمارهٔ ۲۱۱ — شمع بزم بهجتم مهر مه روی تو بس
شمارهٔ ۲۱۲ — غمت روز تنهاییم یار بس
شمارهٔ ۲۰۷ — خاک شد جسم و غمت مونس جانست هنوز
شمارهٔ ۲۰۹ — دلا بمهر رخش دیده پر آب انداز
شمارهٔ ۲۱۳ — چیده ایم از اختلاط خلق دامان هوس
شمارهٔ ۲۱۵ — ز عشقت ناله زاری که من دارم ندارد کس
شمارهٔ ۲۱۶ — یارب بحق حرمت رندان درد نوش
شمارهٔ ۲۱۹ — چه دعوی می‌کنی ای غنچه با لعل گهربارش
شمارهٔ ۲۱۷ — پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیش
شمارهٔ ۲۲۲ — لاف زد پیش رخت گلبن ز گلبرگ ترش
شمارهٔ ۲۲۱ — بکویش می روم بهر تماشای مه رویش
شمارهٔ ۲۱۸ — مرا دل ترک داد و کرد میل آن مه دلکش
شمارهٔ ۲۲۰ — جدا بودن ز یار و سوختن با داغ هجرانش
شمارهٔ ۲۲۹ — سر می کند همیشه فدا بهر یار شمع
شمارهٔ ۲۲۶ — ز جهان گردی ما دیدن یاریست غرض
شمارهٔ ۲۲۸ — به رندان از جهنم می‌دهد دایم خبر واعظ
شمارهٔ ۲۲۴ — روی می‌تابد ز من گر ماه تابان گویمش
شمارهٔ ۲۲۷ — گرد گلت کشید ز عنبر حصار خط
شمارهٔ ۲۲۵ — زهی جفای تو بر من دلیل رحمت خاص
شمارهٔ ۲۳۰ — گر نه در دل مهر آن روی چو مه دارد چراغ
شمارهٔ ۲۲۳ — نیست غیر از حیرتم کاری جدا از یار خویش
شمارهٔ ۲۳۸ — بود درد دل از سودای عشقت حاصل عاشق
شمارهٔ ۲۳۳ — قد کشیدی دیده ام تیر بلا را شد هدف
شمارهٔ ۲۳۲ — به خود نگذاشتم دامان آن چابک‌سوار از کف
شمارهٔ ۲۳۴ — گر ترا هست دلا در ره غم میل رفیق
شمارهٔ ۲۳۷ — یارست فارغ از من و من بی قرار عشق
شمارهٔ ۲۳۶ — در ره عشق بتانست رفیقم توفیق
شمارهٔ ۲۳۵ — باغ حسن از گل رخسار تو دارد رونق
شمارهٔ ۲۳۱ — گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ
شمارهٔ ۲۴۴ — ای دل از دیده فزون دیده ز دل سوی تو مایل
شمارهٔ ۲۴۰ — کرد از خون جگر چرخ تنم را نمناک
شمارهٔ ۲۴۱ — ای از تو بی دلان را درمان درد حاصل
شمارهٔ ۲۴۳ — ز حد گذشت بدور تو بی قراری دل
شمارهٔ ۲۴۲ — نه چندان است مرا در غم هجران تو حال
شمارهٔ ۲۴۶ — بطرف طره دستار زیبی بست یار از گل
شمارهٔ ۲۳۹ — ما را ز وصل دوست جدا می کند فلک
شمارهٔ ۲۴۵ — متصل دارد سر سودای ابروی تو دل
شمارهٔ ۲۵۳ — من که بی‌لاله‌رخی ساکن گلخن شده‌ام
شمارهٔ ۲۴۸ — مه من از تو غم بی حساب دارد دل
شمارهٔ ۲۵۱ — ناوکت پیراهنی پوشاند از خون بر تنم
شمارهٔ ۲۵۴ — منم که بی‌تو گرفتار صد بلا شده‌ام
شمارهٔ ۲۴۹ — زبان مرغ می داند مگر گل
شمارهٔ ۲۵۲ — ندیده کام دل از کوی آن سیمین بدن رفتم
شمارهٔ ۲۴۷ — شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجل
شمارهٔ ۲۵۰ — تا خط سبز تو پیدا شده بر عارض آل
شمارهٔ ۲۵۹ — نه از تیری که بر دل می‌زنی چندین فغان دارم
شمارهٔ ۲۵۸ — نه مژگانست کز خونابه دل لاله‌گون کردم
شمارهٔ ۲۶۰ — اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکم
شمارهٔ ۲۶۲ — در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستم
شمارهٔ ۲۶۱ — نه آنچنان شده محو خیال آن دهنم
شمارهٔ ۲۵۷ — بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدم
شمارهٔ ۲۵۵ — بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدم
شمارهٔ ۲۵۶ — نفسی نیست تمنای تو بیرون ز سرم
شمارهٔ ۲۷۰ — درون خانه چشم آن صنم را تا در آوردم
شمارهٔ ۲۶۴ — رحم بر زاری من یار ندارد چه کنم
شمارهٔ ۲۶۷ — به دل مهر تو کردم نقش و چشم از غیر بر بستم
شمارهٔ ۲۶۳ — به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردم
شمارهٔ ۲۶۵ — جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌ام
شمارهٔ ۲۶۶ — چنان در دوستی دل بسته آن قد دلجویم
شمارهٔ ۲۶۸ — به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستم
شمارهٔ ۲۶۹ — گه جولان غبار انگیز از آن شد رخش جانانم
شمارهٔ ۲۷۳ — عمریست ای پری که رخت را ندیده‌ایم
شمارهٔ ۲۷۷ — خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم
شمارهٔ ۲۷۶ — با هر که غیرتست نگاهی نکرده ایم
شمارهٔ ۲۷۵ — بدیده سرمه از خاک راه یار می خواهم
شمارهٔ ۲۷۲ — بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتم
شمارهٔ ۲۷۸ — بسته شد بر رشته جان موی گیسوی توام
شمارهٔ ۲۷۱ — بنایی از حباب اشک چشم خون فشان کردم
شمارهٔ ۲۷۴ — آتشین رویی کز او چون شمع با چشم ترم
شمارهٔ ۲۸۰ — هر لحظه صد جفا ز بلای تو می‌کشم
شمارهٔ ۲۸۴ — عمریست روی دل از نکویی ندیده ایم
شمارهٔ ۲۸۵ — ما نظر جز بر تبان سیمبر کم کرده‌ایم
شمارهٔ ۲۸۶ — دوستان گوهر مقصود بدست آوردم
شمارهٔ ۲۸۲ — چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردم
شمارهٔ ۲۸۱ — نوخطان را دوست می‌دارد دل دیوانه‌ام
شمارهٔ ۲۸۳ — دمی بی‌سوز عشقت جان خود بر تن نمی‌خواهم
شمارهٔ ۲۷۹ — زین شکوه ها که دم بدم از یار می کنم
شمارهٔ ۲۹۲ — هرگز غم خرابی عالم نمی خوریم
شمارهٔ ۲۹۴ — نمی‌خواهم به او درد دل صد پاره بنویسم
شمارهٔ ۲۸۸ — ز آهم سوخت بی‌مهرِ رُخَت مَهْ، دوش کوکب هم
شمارهٔ ۲۸۹ — دایم تویی مقابل آیینه دلم
شمارهٔ ۲۹۳ — بدلبری سر و کاری درین دیار ندارم
شمارهٔ ۲۸۷ — آتشم من گلخنی باید که باشد منزلم
شمارهٔ ۲۹۰ — داغ عشق صنم لاله عذاری دارم
شمارهٔ ۲۹۱ — دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردم
شمارهٔ ۳۰۰ — می روم زین شهر و در دل مهر ماهی می برم
شمارهٔ ۲۹۵ — یار بی جرم بشمشیر ستم می کشدم
شمارهٔ ۲۹۶ — تا بوده ایم بی غم یازی نبوده ایم
شمارهٔ ۲۹۸ — سرو نازم نشد آگه ز نیازم چه کنم
شمارهٔ ۲۹۹ — ما فراغ از غم بیش و کم عالم داریم
شمارهٔ ۳۰۲ — از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی‌بینم
شمارهٔ ۳۰۱ — می‌روم در سینه صد درد نهانی می‌برم
شمارهٔ ۲۹۷ — من بسربازی ز شمع مجلست کم نیستم
شمارهٔ ۳۱۰ — چو طفلان پیشه‌ای جز گریه در عالم نمی‌دانم
شمارهٔ ۳۰۹ — در دل زار غمی ز آن لب می گون دارم
شمارهٔ ۳۰۸ — از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمی‌دانم
شمارهٔ ۳۰۶ — بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدم
شمارهٔ ۳۰۵ — دارم هوس کز خون دل خاک درش را گل کنم
شمارهٔ ۳۰۴ — روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایم
شمارهٔ ۳۰۷ — نیست در آیینه عکس آن صنم
شمارهٔ ۳۰۳ — نسبت شمشاد با آن سرو قامت چون کنم
شمارهٔ ۳۱۳ — گهی که در غم آن گل‌عذار می‌گریم
شمارهٔ ۳۱۴ — در دل الم از غنچه خندان تو دارم
شمارهٔ ۳۱۷ — عهد کردم که دیگر بیهده کاری نکنم
شمارهٔ ۳۱۱ — باز در دل ز غم عشق ملالی دارم
شمارهٔ ۳۱۵ — گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنم
شمارهٔ ۳۱۶ — دمی بی عشق خوبان پری رخسار چون باشم
شمارهٔ ۳۱۸ — آزارها ز یار جفا کار می کشم
شمارهٔ ۳۱۲ — ز سیر سایه همراه تو ای مه رشک‌ها بردم
شمارهٔ ۳۱۹ — گر چشم برخسار تو صد بار گشادم
شمارهٔ ۳۲۳ — پنهان غم دلم ز تو ای جان نمی کنم
شمارهٔ ۳۲۵ — ای شمع که شد سوخته عشق تو جانم
شمارهٔ ۳۲۰ — گهی که بر گل روی تو چشم تر بگشایم
شمارهٔ ۳۲۶ — ای لعل سخن گوی تو کام دل زارم
شمارهٔ ۳۲۲ — چیست جرم من که باز از چشم یار افتاده‌ام
شمارهٔ ۳۲۴ — پیش او با ناله اظهار غم دل کرده‌ام
شمارهٔ ۳۲۱ — جفاکار است و خونریز آن بت بی‌درد می‌دانم
شمارهٔ ۳۳۰ — تا کی اسیر سلسله غم شود دلم
شمارهٔ ۳۲۹ — چرا نگاه بدور رخت بماه کنم
شمارهٔ ۳۳۳ — اسیر دام زلفم کرده بر گرد سرگردان
شمارهٔ ۳۳۱ — نی همین سرگرم سودای بتان تنها منم
شمارهٔ ۳۳۲ — گوش بر قول رقیبان بداندیش مکن
شمارهٔ ۳۲۷ — ما ترک دیدن رخ زیبا نمی کنیم
شمارهٔ ۳۳۴ — چشمی بگشا سوی من و زاری من بین
شمارهٔ ۳۲۸ — دل بصد عقد بجعد سر زلفت بستم
شمارهٔ ۳۳۷ — در غمم گر جان ز جسم ناتوان آید برون
شمارهٔ ۳۳۸ — ای لاله رخ مرو دلم از هجر خون مکن
شمارهٔ ۳۴۰ — نمی مردم از آن تیغی که زد آن سیمبر بر من
شمارهٔ ۳۳۵ — به جان دور از تو ای شمع از غم شب‌های تارم من
شمارهٔ ۳۳۹ — می شود هر دم جنون ما ز ابرویت فزون
شمارهٔ ۳۳۶ — دوش در مجلس نگاری بود همزانوی من
شمارهٔ ۳۴۲ — تو نیز افکنده ای ، ای چرخ ، مهرِ خود به ماهِ من،
شمارهٔ ۳۴۱ — داریم در زمانه بد طالع زبون
شمارهٔ ۳۴۵ — زین ندامت که نشد خاک درت مسکن من
شمارهٔ ۳۵۰ — شد آن گل چهره باز از خانه با عزم سفر بیرون
شمارهٔ ۳۴۳ — شد چاک چاک سینه و از قطرهای خون
شمارهٔ ۳۴۴ — درد دل ما را ز ره لطف دوا کن
شمارهٔ ۳۴۶ — اگر چه نیست ترحم ترا بزاری من
شمارهٔ ۳۴۹ — غم لعل ترا در سینه جا کردم که جان است این
شمارهٔ ۳۴۸ — تا بدرد عشق جان از تن نمی آید برون
شمارهٔ ۳۴۷ — می نمایی رخ که خورشید جهان آراست این
شمارهٔ ۳۵۱ — نمی دانم چه بد کردم چرا رنجید یار از من
شمارهٔ ۳۵۳ — ای دل از کار عشق عار مکن
شمارهٔ ۳۵۲ — زدی چو در دلم آتش مکش چو شعله سر از من
شمارهٔ ۳۵۶ — حباب نیست ز خون گرد دیده تر من
شمارهٔ ۳۵۸ — ای بر فراز مسند عزت مکان تو
شمارهٔ ۳۵۷ — شد واقف از خیال من آن مه بحال من
شمارهٔ ۳۵۵ — چو شمع ز آتش دل اضطراب دارم من
شمارهٔ ۳۵۴ — عاشقم جز عاشقی کاری نمی‌آید ز من
شمارهٔ ۳۶۶ — ز فلک می گذرد آه و فغانم بی تو
شمارهٔ ۳۶۳ — نمی خواهم که گوید هیچ کس احوال من با او
شمارهٔ ۳۶۴ — اگر بگذشت مجنون من بماندم یادگار او
شمارهٔ ۳۶۲ — دل که پنهان است شوق لعل محبوبان درو
شمارهٔ ۳۶۰ — سرم را درد بر بالین محنت سود دور از تو
شمارهٔ ۳۶۵ — شد درون سینه دل دیوانه از سودای او
شمارهٔ ۳۶۱ — کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار او
شمارهٔ ۳۵۹ — ای بر فراز چرخ برین بارگاه تو
شمارهٔ ۳۷۲ — شانه ای گل بخم طره طرار منه
شمارهٔ ۳۶۷ — ز درد دل سختی از زبان من بشنو
شمارهٔ ۳۷۴ — با منی اما چه حاصل سوی من مایل نه‌ای
شمارهٔ ۳۷۰ — دی شنیدم جانب گلشن گذار افکنده ای
شمارهٔ ۳۶۸ — ای مست غافل از من و خونین جگر مشو
شمارهٔ ۳۶۹ — از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماه
شمارهٔ ۳۷۳ — سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر مانده
شمارهٔ ۳۷۱ — شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پاره‌ای
شمارهٔ ۳۷۶ — قد برافراخته آفت جانی شده ای
شمارهٔ ۳۷۸ — من چه کردم که مرا از نظر انداخته
شمارهٔ ۳۷۵ — ما را هلاک غمزه خونریز کرده ای
شمارهٔ ۳۷۷ — به دردم یارب آن بی‌درد درمان می‌کند یا نه
شمارهٔ ۳۸۰ — ای که تا یار منی در پی آزار منی
شمارهٔ ۳۷۹ — غیر از درت پناه نداریم یا نبی
شمارهٔ ۳۸۲ — بهست گور و کفن از قبا و پیرهنی
شمارهٔ ۳۸۱ — نه چندانم ضعیف از دوری خورشید رخساری
شمارهٔ ۳۸۹ — ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داری
شمارهٔ ۳۹۰ — از پری رویان بدل بردن همین مایل تویی
شمارهٔ ۳۸۵ — مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهی
شمارهٔ ۳۸۷ — گر خدنگ غمزه را زین سان دمادم می‌زنی
شمارهٔ ۳۸۶ — ورد منست نام تو یا مرتضی علی
شمارهٔ ۳۸۳ — پی ماتم میان انجمن ای ماه جا کردی
شمارهٔ ۳۸۸ — یارب آن بی درد را در دل ز عشق افکن غمی
شمارهٔ ۳۸۴ — در دیده نور در تن جان عزیز مایی
شمارهٔ ۳۹۵ — ما چه کردیم چه گفتیم چه دیدی چه شنیدی
شمارهٔ ۳۹۲ — نمودی لطف پیشم آمدی کردی ستم رفتی
شمارهٔ ۳۹۴ — به یاد خاک درش گرچه ای سرشک دویدی
شمارهٔ ۳۹۶ — دلا آن به که چون با خوب رویان همنشین باشی
شمارهٔ ۳۹۸ — نمود در دلم از آتش درون شرری
شمارهٔ ۳۹۷ — در کبودی فلک چون مه من نیست مهی
شمارهٔ ۳۹۱ — چو شمعم سوخت دل بر یاد بزم مجلس آرایی
شمارهٔ ۳۹۳ — بی غرض در هستیم آتش نزد شوق گلی
شمارهٔ ۴۰۶ — هرگز نظر به بی سر و پایی نمی کنی
شمارهٔ ۴۰۵ — چند ای چرخ مرا زار و زبون می سازی
شمارهٔ ۴۰۴ — از شرم رخت منزل یوسف شده چاهی
شمارهٔ ۴۰۱ — رحمی باسیران شب تار نداری
شمارهٔ ۴۰۲ — سال و مهم بر زبان روز و شبم در دلی
شمارهٔ ۳۹۹ — مه من بی خبر از حال دل شیدایی
شمارهٔ ۴۰۰ — نمی آید ز تو ای سایه چو من دشت پیمایی
شمارهٔ ۴۰۳ — مراست هر طرف از سیل اشک دریایی
شمارهٔ ۴۰۸ — بر آن شدی که باهل وفا جفا نکنی
شمارهٔ ۴۱۰ — ای لعل تو آب زندگانی
شمارهٔ ۴۰۹ — نپرسد از من بی کس درین دیار کسی
شمارهٔ ۴۰۷ — چند ای دل نامه وصف بتان املا کنی