شمارهٔ ۱۷۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم عشق می‌گوید. صبح شاداب (صبا) خبری از گل محبوبش نمی‌آورد که دل او را تسکین دهد. محبوب با زیبایی‌اش، نگاهی به او نمی‌کند و این وضعیت او را به فریاد می‌اندازد. شاعر آرزو دارد که با محبوبش درباره راز دلش صحبت کند، اما اشک‌هایش اجازه نمی‌دهند. او در شب تمایل دارد خواب محبوبش را ببیند اما اشک‌هایش مانع او می‌شوند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشقش به محبوب در نگاه اول جانش را می‌گیرد و آرزوی وصال او برآورده نمی‌شود. در پایان، شاعر از سرنوشت بدش گله می‌کند و می‌گوید که امیدش به وصال واقعیت نداشته و او را به ناامیدی کشانده است.