شمارهٔ ۱۸۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات و تجربیات خودش صحبت می‌کند. او از غم و اندوهی که ساقی با شرابش برایش می‌آورد، یاد می‌کند و می‌گوید که هر جواب او همیشه دریافت می‌شود. درختی که میوه می‌دهد، به او امید می‌بخشد، ولی بی‌اشک و غم، حالش بدتر می‌شود. او خود را در گرداب زندگی حس می‌کند و از ضعفش رنج می‌برد. وقتی در زندگی تیرها و دردها را تجربه می‌کند، گاهی احساس رندی و گاهی احساس زهد دارد. در نهایت، او از زندگی و تجربه‌اش در این ضیافت تشکر می‌کند، هرچند که دلش آزار دیده و چشمانش پر از اشک است.