شمارهٔ ۲۱۸ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و درد دل سخن می‌گوید. او دلی پر از حسرت دارد و با اشاره به زیبایی معشوق، از شور و شوق خود نسبت به او می‌گوید. شاعر به تنهایی و محرومیت خود اشاره کرده و نگرانی‌اش از حضور رقیبانی که می‌توانند از عشق او پرده‌برداری کنند، مشهود است. او همچنین می‌گوید که دنیا پر از مشکلات و مصائب است و عاشقان همیشه با غم و درد مواجه‌اند. در پایان، شاعر به این نکته می‌رسد که هیچ لذت و راحتی بدون زحمتی حاصل نمی‌شود و انسان باید با هر آنچه که پیش می‌آید، سازگاری داشته باشد.