شمارهٔ ۳۷۸ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس رنج و غم خود به خاطر بی‌توجهی محبوب صحبت می‌کند. او می‌پرسد که چه کرده که محبوب به او توجهی ندارد و محبت خود را به کس دیگری معطوف کرده است. شاعر به وفای خوبان اشاره می‌کند و می‌گوید که چرا محبوب این رسم را ترک کرده است. او از باد می‌خواهد که اشک‌هایش را خشک کند تا خاکی که در آن راه می‌رود آلوده نشود و از صبا می‌خواهد حال دلش را در کوی محبوب بپرسد. شاعر به جفای محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش دردش را می‌سوزاند. او همچنین به قدرت و مقام محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این مقام تنها به دلیل رنج و عجز اوست. به طور کلی، شعر بیانگر اشتیاق، درد و حسرت شاعر نسبت به محبوبش است.