شمارهٔ ۳۹۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق شاعر درباره درد و رنج ناشی از دوری و جدایی می‌پردازد. شاعر به دوستی با افرادی با شخصیت خوب و زیبا اشاره می‌کند و از تمایلش به عدم غفلت از زمان‌های دور می‌گوید. اشک‌ها و دردش او را در بین مردم رسوا می‌کند و شاعر از تغییرات و دغدغه‌های زندگی‌اش می‌نالد. او می‌خواهد حتی وقتی که غم به سراغش می‌آید، با آن مواجه شود و در عین حال از تقدیر و جبر زندگی می‌گوید که او را به وضعیتی می‌کشاند که هیچ راهی برای فرار از آن نیست. شاعر به شکلی نمادین از بدن و دردهایی که در دل دارد، سخن می‌گوید و در نهایت از فضولی دیگران در زندگی‌اش می‌نالد و اینکه گاهی تقدیر انسان‌ها را به مسیری خاص می‌برد.