شمارهٔ ۲۷ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ارتباط میان انسان و دوگانگی وجودی او می‌پردازد. شاعر بر این باور است که هر فرد از دو منبع اصلی تغذیه می‌شود: مادر، که نماد عالم مادی و محبت است، و پدر، که نماینده عالم معنوی و صفات عالی است. در زمان رشد و بلوغ، انسان باید از محدودیت‌های دنیای مادی فراتر برود و به سوی کمال و معنویت حرکت کند. شاعر به تعبیر «مادر» به عنوان عالم صورت و «پدر» به عنوان فیض عالم علوی اشاره می‌کند و از کودکان می‌خواهد که فراتر از جنبه‌های ظاهری خود بروند و به حقیقت وجودی‌شان پی ببرند. پیام اصلی این شعر دعوت به رشد و تکامل در ابعاد معنوی است.