شمارهٔ ۳۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساس ناامیدی و اندوه در دنیایی می‌پردازد که پر از غم و کثرت غصه است. او به گونه‌ای اشاره می‌کند که اگر پرنده‌ای در این محیط خاموش شود، تعجب‌آور نخواهد بود. هیچ‌کس بوی گل را در این باغ نمی‌شنود و گل‌ها نیز از بهار فضل و کمال نمی‌شکفند. این نشان‌دهنده یأس و فقدان زیبایی و شادابی در زندگی است.