شمارهٔ ۳۷ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی به زیبایی و حکمت سخن می‌گوید. او خود را عاشقِ دل‌های صاف و پاک توصیف می‌کند و در تلاش است تا عشق را به کمال برساند. شاعر با اشاره به دشواری‌های دنیوی، می‌گوید که خواسته‌های انسانی او را از عشق واقعی دور می‌کند. او خود را غرق در عشق به زیبایی می‌بیند و در پی وصل و نزدیکی به محبوبش است، ولی از سوی دیگر از ارتباط با کسانی که او را نمی‌فهمند و به او آسیب می‌زنند، فرار می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که در تمام عمر فقط به این عشق پایبند بوده است.