نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۲۳ قاآنی

قاآنی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

غم عشق تو آ‌زادم ز غم‌های جهان دارد

بدان غم کرده‌ای شادم خدایت شادمان دارد

شبی گفتم ز شرینی دهانت طعم جان دارد

بگفت ار بوسیش بینی حلاوت بیش از آن دارد

مرا دارد بلای عشقت از رنج جهان ایمن

به فضل خویش ایزد آن بلا را در امان دارد

مرا کز عشق می‌سوزم ز دوزخ چند ترسانی

کسی از مرگ می‌ترسد که در دل خوف جان دارد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که عشق معشوقش او را از غم‌های دنیوی آزاد کرده و این غم، برایش شادی به ارمغان آورده است. او به شیرینی لبان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بوسه‌ای از او حتی بیشتر از این شیرینی دارد. شاعر ابراز می‌کند که عشقش او را از رنج‌ها و دردهای زندگی ایمن کرده و به لطف خدا، این دردها در امان است. همچنین اشاره می‌کند که او از عشق می‌سوزد و کسی که از مرگ می‌ترسد، در حقیقت کسی است که در دلش ترس و اضطراب دارد. به طور کلی، شعر حول محور عشق و احساسات مرتبط با آن می‌چرخد.