قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۷ - در مدح فریدون میرزا — ای به مشکین موی تو مسکین دلم‌کرده وطن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۳ - در ستایش عبدالله خان صدر فرماید — خیز ای غلام تا زین بر بادپا زنیم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۱ - مطلع ثانی — منم که ازکف زربخش آفت کانم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۸ - و له فی‌المدیحه — بارک‌الله بارک‌الله زان بت پیمان‌شکن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۲ - در ستایش رستم خان فرماید — من آن نشاط کز این بزم دلستان بینم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۶ - در ستایش امیرالامراء العظام حسین خان نظام‌الدوله گوید — اندر جهان دو چیز از دل برد محن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۵ - در مدح امیرالامراء العظام شاهرخ خان قاجار می‌فرماید — انجمن پر انجمست از مهر چهر ماه من
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۴ - در مدحت جغتای خان بن ارغون میرزا می‌فرماید — آمد برم سحرگه آن ترک سیمتن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۶ - در مدح شاهزاهٔ آزاده هلاکوخان بن شجاع السلطنه — مخسب ای صنم امشب بخواه بادهٔ روشن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۹ - در ستایش شاهزاده اباقاآن میرزا ابن شجاع السلطنه می فرماید — تیغ را دانی به استحقاق کبوَد تیغ‌زن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۴ - در مدح کامران میرزای مرحوم ابن فتحعلی شاه مغفور طاب‌الله ثراه گوید — ز یک غمزه ربوده دل ز من آن ماه سیمین‌تن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۲ - و له فی ا‌لمدیحه — دوش مرا تافت نور عقل به روزن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۳ - در تهنیت خبر بهبو‌دی محمدشاه غازی به فارس و شادمانی حسین‌خان نظام‌الدوله فرماید — زآستان خواجهٔ اعظم چراغ انجمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۱ - در ستایش پادشاه جمجاه محمد شاه غازی طاب الله ثراه — دلی مباد گرفتار عشق چون دل من
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۰ - در منقبت هژبر سالب علی بن ابیطالب علیه السلام گوید — چند خواهی پیرهن از بهر تن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۵ - در مدح محمدشاه مبرور و لشکر کشیدن به سمت هرات گوید — سخن‌گزافه چه رانی ز خسروان‌کهن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۳ - در مدح شاهنشاه مبرور محمد شاه مغفور انارلله برهانه می‌فرماید — بارهاگفته‌ام ای ری به تو این راز نهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۱ - در ستایش شاهنشاه با داد و دین شاه ناصرالدین ادام الله اقباله و اقام اجلاله فرماید — ای رخت خالق خورشید و لبت رازق جان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۲ - در مدح شاهنشاه مبرور محمد شاه مغفور طاب‌الله ثراه فرماید — ای طرهٔ دلدار من ای افعی پیچان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۰ - در ستایش یکی از سرداران ولیعهد مبرور فرماید — امین داور و دارا معین ملت و ایمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۸ - و لی فی‌المدیحه — آن خال سیه بر لب جان‌پرور جانان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۹ - در ستایش ولیعهد مغفور عباس شاه طاب‌الله ثراه می‌فرماید — الحمدکه از تربیت مهر درخشان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۷ - در ستایش جناب جلالت مآب نظام المک فرماید — مگر شقیق عقیقست و کوه کان یمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۴ - در مدح شاهزادهٔ آزاده هلاکوخان‌بن شجاع السلطنه می‌فرماید — بر یاد صبوحی به رسم مستان