قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- رباعی شمارهٔ ۹ — گر چرخ جفا کرد چه می‌باید کرد
- رباعی شمارهٔ ۸ — تا دل به برم هوای دلبر دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — زلفین سیه که بر بناگوش تواَند
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — در میکده مست از می نابم کردند
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — یک عمر شهان تربیت جیش کنند
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر
- رباعی شمارهٔ ۷ — آمد مه شوال و مه روزه گذشت
- رباعی شمارهٔ ۶ — آراسته جنتی که این روی منست
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — بر روز ستاره تا کی افشانی بس
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — آن نرگس مست فتنه‌انگیز نگر
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — با آنکه هنوز از می دوشین مستم
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — تا یار مرا ربوده از هستی خویش
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — گفتم به زن نظام کای لولی شنگ
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — صدرا دیشب به باغ نواب شدم
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — تا دل به هوای وصل جانان دادم
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — گاهی هوس بادهٔ رنگین دارم
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — بگذار که خویش را به خواری بکشم
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — تا دست ارادت به تو دادست دلم
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — تاکی غم زید و گه غم عمر خوریم
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — شوخی که بیاض گردن روشن او
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — نه باده نه جام باده ماند باقی
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — بگذارکه تا می خورم و مست شوم
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — تو مردمک چشم من مهجوری