قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۰ - وله فی المدیحه — منجر چون تافت مهر ازکاخ‌گردون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۹ - در ستایش پادشاه خلد آشیان محمدشاه غازی طابالله ثراه فرماید — ای ترک من ای عید تو چون روی تو میمون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۱ - در هزل و مطایبه گوید — یازده ساله کودکی هست به کاخم اندرون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۲ - در مدحت عمدهٔ الخوانین العظام شمس الدین خان افغان می‌فرماید — آفتاب زمانه شمس‌الدین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۵ - در ستایش صدراعظم د‌ام اجلاله فرماید — به راغ و باغ گذرکرد ابر فروردین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۴ - در ستایش میرزا تقی‌خان امیرنظام گوید — امسال گویی از اثر باد فرودین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۶ - فی المدیحه — حبذا تشریف شاهشاه دریا آستین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۳ - در ستایش حاج میرزا آقاسی رحمه‌لله فرماید — از بوی بهار و فر فروردین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۳ - در مطایبه گوید — ماه من دارد ز سیم ساده یک خرمن سرین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۴ - در مدح هلاکو خان بن شجاع السلطنه مرحوم فرماید — آن خال سیه از بر آن نرگس جادو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۰ - وله ایضاً — دوش که شاه اختران والی چرخ چارمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۹ - و من نوادر طبعه — دوش چو سلطان چرخ گشت به مغرب مکین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۷ — خوش بود خاصه فصل فروردین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۸ - در ستایش محمدشاه غازی طاب الله ثراه فرماید — در ملک جم ز شوق شهنشاه راستین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۱ - وله فی المدیحه — عیدست و آن ابرو کمان دلدادگان را درکمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۲ - در مدح محمد شاه غازی انارالله برهانه گوید — ماه دو هفت سال من آن یار نازنین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۸ - در مدح شاهنشاه اسلام‌پناه ناصرالدین شاه خلد لله ملکه و اقباله گوید — باز سرسبز شد زمین ز گیاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۲ - در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه غازی طابالله ثراه گوید — شد عید و مه روزه سفرکرد به اکراه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۱ - در مدح صدراعظم — دوش چون‌گشت‌جهان از سپه‌زنگ سیاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۵ - در مدح پادشاه خلد آشیان محمدشاه مغفور طاب الله ثراه فرماید — الحمدکه آمد ز سفر موکب خسرو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۹ - در ستایش پادشاه رضوا‌ن جایگاه مغفور محمدشاه مبرور طاب ثراه فرماید — دو چشم باز و دوگوشم فراز مانده به راه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۷ - در ستایش شاهزاده مبرور فریدون میرزای فرمانفرما فرماید — دوش چو بنهفت نوعروس ختن رو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۶ - در مدح نجفقلی میرزای والی پسر حسینعلی میرزای فرمانفرما فرماید — ای ترک من ای مهر سپهرت شده هندو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۰ - در مدح شهنشاه ماضی محمدشاه غازی طاب ثراه گوید — روز آدینه شدم بر در خلوتگه شاه