غنی کشمیری
درگذشته ۱۰۷۹ هجری قمری، سرینگر
زندگی‌نامهٔ غنی کشمیری
محمدطاهر غنی آشای معروف به غنی کشمیری (۱۰۳۹؟ - ۱۰۷۹ قمری) شاعر پارسی‌گوی اهل جامو و کشمیر است. سروده‌های او مورد توجه شاعران بزرگ شبه قارهٔ هند مانند علامه اقبال لاهوری، میر تقی میر، سعادت حسن منتو بوده و نقل قول شده است. گفته می‌شود غالب دهلوی چهل بیت از او را به اردو ترجمه کرده است. او متعلق به خاندان آشای کشمیر بود و در منطقهٔ راجوری کادال سرینگر زندگی می‌کرد و از شاگردان سرشناس ملا محسن فانی کشمیری شاعر و نویسندهٔ کشمیری بود. او بیشتر اشعار خود را در زمان سلطنت شاه جهان و اورنگ‌زیب سرود و توسط اورنگ‌زیب به دربار فراخوانده شد و مرثیه‌ای برای شاه درگذشته سرود. گفته می‌شود که او گاهی در حین سرودن اشعارش را با آواز می‌خواند. او در جوانی درگذشت (در مورد سن او در هنگام وفات اختلاف وجود دارد، بعضی از محققان اعتقاد دارند او در هنگام وفات ۴۱ ساله بوده است). او در سرینگر به خاک سپرده شد. اشعار او به تصحیح احمد کرمی منتشر و به همت حسان لاهوری به گنجور افزوده شده است.
آثار غنی کشمیری
شعرهای غنی کشمیری
- شمارهٔ ۲۶ — می کند روشن خیال مهر رویش سینه را
- شمارهٔ ۲۵ — فتد در خانهٔ زین چون گذار آن لعبت چین را
- شمارهٔ ۲۹ — بیوجه مدان جاهلی ما که ز استاد
- شمارهٔ ۳۰ — ساقی بجام ریز می پرتگال را
- شمارهٔ ۳۱ — تن ساخته پابند درین مرحله جان را
- شمارهٔ ۲۷ — اعتمادی نیست بر گردون که در وقت بنا
- شمارهٔ ۳۲ — هر که پابند وطن شد میکشد آزارها
- شمارهٔ ۲۸ — فروغ شعلهٔ ادراک در پیریست کم پیدا
- شمارهٔ ۳۹ — تاک شد زنجیر پایم تا کشیدم باده را
- شمارهٔ ۳۷ — گرم رو مانند شمعم بس که در راه فنا
- شمارهٔ ۳۳ — در عمر بس بود دم سردی غذای ما
- شمارهٔ ۴۰ — هلال نیست که ناخن زده ست بر دل چرخ
- شمارهٔ ۳۶ — حاجت از حد چو رود دست دهد استغنا
- شمارهٔ ۳۸ — رفت مانند شیشهٔ ساعت
- شمارهٔ ۳۴ — بچشمم آب و رنگی نیست خوان پادشاهانرا
- شمارهٔ ۳۵ — بریزش زیر بار خود در آور ساده لوحان را
- شمارهٔ ۴۱ — معذورم ار ز خانه نباشد خبر مرا
- شمارهٔ ۴۴ — صفای حسن بتان می تراود از دل ما
- شمارهٔ ۴۶ — نجات از قید و محنت نیست ارباب تلون را
- شمارهٔ ۴۳ — کرد سر با نامهٔ آن ماه قاصد راه را
- شمارهٔ ۴۲ — بتوسن تو رساند فلک شتاب مرا
- شمارهٔ ۴۸ — هشیار درین نشه دمی نیست دل ما
- شمارهٔ ۴۵ — گل آمیزش منعم مدان جز داغ محرومی
- شمارهٔ ۴۷ — اضطرابی طرفه در راه فنا داریم ما