غنی کشمیری
درگذشته ۱۰۷۹ هجری قمری، سرینگر
زندگی‌نامهٔ غنی کشمیری
محمدطاهر غنی آشای معروف به غنی کشمیری (۱۰۳۹؟ - ۱۰۷۹ قمری) شاعر پارسی‌گوی اهل جامو و کشمیر است. سروده‌های او مورد توجه شاعران بزرگ شبه قارهٔ هند مانند علامه اقبال لاهوری، میر تقی میر، سعادت حسن منتو بوده و نقل قول شده است. گفته می‌شود غالب دهلوی چهل بیت از او را به اردو ترجمه کرده است. او متعلق به خاندان آشای کشمیر بود و در منطقهٔ راجوری کادال سرینگر زندگی می‌کرد و از شاگردان سرشناس ملا محسن فانی کشمیری شاعر و نویسندهٔ کشمیری بود. او بیشتر اشعار خود را در زمان سلطنت شاه جهان و اورنگ‌زیب سرود و توسط اورنگ‌زیب به دربار فراخوانده شد و مرثیه‌ای برای شاه درگذشته سرود. گفته می‌شود که او گاهی در حین سرودن اشعارش را با آواز می‌خواند. او در جوانی درگذشت (در مورد سن او در هنگام وفات اختلاف وجود دارد، بعضی از محققان اعتقاد دارند او در هنگام وفات ۴۱ ساله بوده است). او در سرینگر به خاک سپرده شد. اشعار او به تصحیح احمد کرمی منتشر و به همت حسان لاهوری به گنجور افزوده شده است.
آثار غنی کشمیری
شعرهای غنی کشمیری
- شمارهٔ ۴۹ — نقصان ما بود گل حسن کمال ما
- شمارهٔ ۵۱ — غیر زلفت که پریشان شده در ماتم ما
- شمارهٔ ۵۳ — کوی جانان که هست جان آنجا
- شمارهٔ ۵۲ — میکند ویران تمول خانهٔ معمور را
- شمارهٔ ۵۴ — جهان تمام مسخر ز جام شد جم را
- شمارهٔ ۵۵ — نیست حاجت که بگیرند به زر آینه را
- شمارهٔ ۵۰ — خبر می آورد گاهی ز کوی دوست مجنون را
- شمارهٔ ۵۶ — آزاده ام ز قید زمین چون نهال شمع
- شمارهٔ ۵۸ — فارغ بود از آفت گیتی دل روشن
- شمارهٔ ۵۹ — گر کند تار نفس را رشتهٔ سوزن مسیح
- شمارهٔ ۶۰ — خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی را
- شمارهٔ ۶۱ — خاک پای همه کس هر که شد از روی نیاز
- شمارهٔ ۶۴ — از ناز چو پوشی رخ آیینه نما را
- شمارهٔ ۶۲ — تا تو رفتی کس دگر ننشست در پهلوی ما
- شمارهٔ ۶۳ — ضعف طالع بین که آخر همچو عکس آیینه
- شمارهٔ ۵۷ — ز شوخی بس که در پرواز بینم هر نفس گل را
- شمارهٔ ۷۱ — تشنهٔ پابوس خود زین بیش مگذار آب را
- شمارهٔ ۷۲ — گریهٔ عجز ملایم کند آن سرکش را
- شمارهٔ ۶۶ — ندید کس کمر تنگ دلستان تو را
- شمارهٔ ۶۷ — خوشم که ضعف چنان کرد روشناس مرا
- شمارهٔ ۶۵ — سخن مهر خموشی بر نمی دارد زبانش را
- شمارهٔ ۶۸ — نتوان برد ز دشمن به تواضع جان را
- شمارهٔ ۷۰ — ز درد عشق ضعیف است بس که پیکر ما
- شمارهٔ ۶۹ — مشاطه خون مکن جگر مشک ناب را