شمارهٔ ۱۱۳ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی درد و عشق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که درد قلبی می‌تواند به انسان قدرت و عظمت ببخشد، و وقتی دل از دردی می‌گذرد، به سادگی و آرامشی دست می‌یابد. او به حیرانی در عشق اشاره می‌کند و اینکه در این مسیر، ترس و ناامیدی جایی ندارد. پس از مرگ، احوال جان را بررسی می‌کند و می‌گوید که بدون دوست در عذاب هستیم و با دوست در سعادت. زهد و علم بدون عشق مطلقا بی‌معناست و تنها محبتی که از فطرت برمی‌خیزد ارزشمند است. شاعر نتیجه می‌گیرد که عشق سرمایه‌ی اصلی زندگی است و خوشبخت کسی است که زندگی‌اش در مسیر عشق درست باشد.