شمارهٔ ۱۴۸ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شور و شوق به محبوب است و بیانگر این است که هر کس به اندازه همت و اراده‌اش بهایی دارد. شاعر خود را بنده در عشق می‌داند و از مغز شهر پر از صدای محبوب به وجد آمده است. او دل را به راه عشق تشویق می‌کند و می‌گوید که غم‌های او مایه شادی جهان است. عقل در دنیای اهل مستی خود را هشیار می‌داند، اما شاعر تأکید می‌کند که هیچ چیز مهم‌تر از عشق نیست. همچنین، او به تسلیم شدن در برابر عشق و غم‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر حتی درد و رنج هم بر او وارد شود، باید آن را بپذیرد زیرا در این فنا، عشق و محبت اوست که بر همه غم‌ها غلبه می‌کند.