شمارهٔ ۲۶ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ساقی بیار باده و بنواز عود را
یک دم بلند کن نغمات سرود را
جامی بتشنگان حیات ابد رسان
هی بر زنید زاهد خشک حسود را
شیطان حسود و دشمن و رحمان امین جان
از بهر آن حسود مرنجان ودود را
چنگست راکعی و کمانچه است ساجدی
بهر که میکنند رکوع و سجود را؟
بر وحدت خدا همه ذرات شاهدند
هجران نصیب منکر کور کبود را
در مصطفی گریز، که دریای رحمتست
بگذار باد سبلت عاد و ثمود را
هر گه سرود عشق تو گویند عاشقان
قاسم روان کند ز دو دیده دورود را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که باده بیاورد و نغمه‌های دل‌نواز را بنوازد. او از زاهدان و حسودان انتقاد می‌کند و به اهمیت عشق و بندگی خدا اشاره می‌کند. همچنین، تأکید می‌کند که همه ذرات هستی بر وحدت خداوند شاهد هستند و منکران تنها در هجران‌اند. شاعر مردم را به سوی رحمت و عشق پیامبر دعوت می‌کند و بیان می‌کند که عشق الهی همواره در دل عاشقان جاری است.