شمارهٔ ۳۱۵ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای صبح و شادی ناشی از نوشیدن باده می‌پردازد. او از درد و رنج‌های زندگی صحبت می‌کند و اشاره دارد که چطور می‌تواند با یک جرعه باده دل محتسب (ناظر) را هم شاد کند. وقتی که آن نگار زیبا به او نگاه می‌کند، شاعر دچار حیرت می‌شود و نمی‌داند چه بگوید. او نیز به تفاوت بین عقل و عشق اشاره می‌کند، به این معنا که عشق می‌تواند وجود انسان را محو کند. در انتها، شاعر به ناخرسندی از واعظان و صوفیان می‌پردازد که زندگی را به سختی می‌گذرانند و حسرت یاد مستان و شادی آنها را می‌کشد.