شمارهٔ ۳۱۹ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره بندگی و شناخت انسان از وجود خود و ارتباطش با خداوند است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان در اصل مخلوقی است که ظرفیت کمال و قرب الهی را دارد و از ازل تا ابد، در جستجوی حقیقت و معرفت است. همچنین به غفلت انسان‌ها اشاره می‌کند که برخی از آنها به راه‌های نادرست می‌روند. در نهایت، شاعر از نعمت آگاهی از حق و وجود خداوند بخصوص در عالم شهود سخن می‌گوید و از خداوند به خاطر راهیابی به شناخت حقیقت سپاسگزاری می‌کند.