شمارهٔ ۳۲۴ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
این عشق و مودت اثر لطف خدا بود
وین جمله عنایت نه باندازه ما بود
جوری، که ز تو بر دل غمدیده ما رفت
بر شکل بلا بود ولی عین عطا بود
از روز ازل عاشق و شوریده و مستیم
این نیز هم از سابقه لط ف شما بود
در حال «اناالحق » زد و شد بر سر آن دار
منصور که سر حلقه مستان خدا بود
هر یک دو سه گامی بدویدند و برفتند
گر مست خدا بود و گر مرد هوا بود
هر قصه، که بینید درین راه خطرناک
زنهار مپرسید که: چونست و چرا بود؟
دایم دل قاسم بکرمهای تو شاد است
شان تو همیشه کرم و صدق و صفا بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و محبت الهی است که به عنوان لطف خداوند شناخته می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این عشق نه تنها برای او بلکه برای همه انسان‌هاست و حاکی از رحمت‌های الهی است. او از عاشق بودن خود از ازل صحبت می‌کند و به حالاتی اشاره می‌کند که در آن عشق و شوریدگی را تجربه کرده است. شاعر به داستان‌های مختلف در این راه پرداخته و توصیه می‌کند که در مسیر عشق نباید به جزئیات منفی توجه کرد. در پایان، او به شادی دل خود به خاطر کرم و صفا و صداقت محبوبش اشاره می‌کند.