شمارهٔ ۳۲۷ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مقام ما بسر کوی یار خواهد بود
که بر بهشت برین اختیار خواهد بود
بهر کجا که نشینم دمی، ز فرقت تو
زخون دیده و دل لاله زار خواهد بود
دلم زدست شد، ای دوست، دستگیری کن
که در هوای تو زار و نزار خواهد بود
مرا بهیچ کس امید نیست در دو جهان
ولی بلطف تو امیدوار خواهد بود
بداراگر برسی، خوش سلیم باش و مپرس
چه جای دار؟ که دارالعیار خواهد بود
ترا که منکر عشقی و عاشقان، شک نیست
که جایگاه تو دارالبوار خواهد بود
بیا و قاسم، از ین ملکت جهان بگذر
که دار ملک جهان بی مدار خواهد بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و longing (اشتیاق) به محبوب اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هر جا باشد، از غم و دوری محبوبش رنج می‌برد. دلش به خاطر عشق آشفته است و از محبوبش درخواست کمک می‌کند. شاعر به هیچ‌کس در این دنیا امیدی ندارد جز لطف محبوبش. او همچنین به این نکته اشاره دارد که عشق او انکار نمی‌شود و مکان محبوبش، جای امن و آرامی خواهد بود. شاعر در نهایت از محبوب می‌خواهد که به او ملحق شود تا تمام آلام و مشکلاتش برطرف شود.