شمارهٔ ۳۳۶ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تعینات و مراحل مختلف وجود در جهان اشاره دارد و به تداخل میان بیم و امید در سرنوشت انسان‌ها می‌پردازد. از آسمان تا زمین و از ذره تا خورشید، همه موجودات در جستجوی کمال و رسیدن به خداوند جاودان هستند. کمال هر موجودی در دستیابی به مقام و حقیقت خود نهفته است؛ از خاک و نبات تا حیوان و انسان. کمال نهایی انسان در رسیدن به درک و شناخت حق است که به عنوان هدف اصلی حیاتش مطرح می‌شود. در انتها، شاعر به گذشت زمان و از دست رفتن جلال و قصر جمشید و قیصر اشاره می‌کند تا نشان دهد که تمام عظمت‌ها در نهایت به فنا می‌روند و تنها ارتباط با حق معنای واقعی را به انسان می‌دهد.