شمارهٔ ۳۶ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بیادت زنده ام، اینست مشرب
مدامت بنده ام، اینست مذهب
جمال جان فزایت را بشادی
همه امید می داریم، یا رب
چو پیدا گشت اسرار «اناالحق »
ز غیر او تهی کن قلب و قالب
اگر تو سالک راهی بتحقیق
شب اندر روز گم شد روز در شب
لبم خشکست و جانم تشنه دایم
بیار،ای ساقی، آن جام لبالب
بقول «کن » مرا در شور آور
جهان شیرین شد از آنچاه غبغب
مرا از خواب خوش بیدار گرداند
بعکس روی خود آن ماه نخشب
جمال جانفزا بنمای از دور
روان قاسمی را کن مقرب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و ارادت شاعر به معشوق و جستجوی حقیقت در زندگی است. شاعر به معصومیت و زیبایی جان فزا اشاره می‌کند و از خداوند درخواست می‌کند تا وجود او را از غیر خالی کند و به شناخت عمیق‌تری برساند. احساس تشنگی روحی و longing برای وصال در این اشعار به وضوح نمایان است. او از ساقی می‌خواهد که جرعه‌ای از عشق و حقیقت به او بنوشاند و در نهایت، به جمال یار و نزدیکی به حقیقت اشاره می‌کند.