شمارهٔ ۳۷۱ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره لذت‌های زندگی، عشق و زیبایی‌هاست. شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای رنگین و خوشگوار بیاورد تا آنها بتوانند در کنار هم از زندگی و عشق لذت ببرند. او به معشوقه اشاره می‌کند که عشق را در دل عاشقان زنده نگه می‌دارد و تأکید می‌کند که در روز قیامت، کسانی که با عشق مبارزه کرده‌اند، شرمسار خواهند بود. همچنین اشاره می‌کند که در میان زاهدان، صحبت از عشق کمتر است و در نهایت از قاسمی یاد می‌کند که از این دنیای بی‌معنا دور شده است.整体اً، شعر دعوت به شادی، عشق و گریز از زهد و ریاضت‌های غیرضروری است.