شمارهٔ ۳۷۲ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. قلبش مجروح و عقلش آشفته است. چشمانش پر از اشک و جانش مشتاق است. عشق را خونریز توصیف می‌کند و خود را در حال حیرانی می‌بیند. عشق باعث شده که صبرش از بین برود و تیرهای مژگان معشوق آسیبش می‌زند. او آهی دردآلود دارد و نمی‌تواند بی‌دردی خود را پنهان کند، به همین دلیل جانش فرسوده شده است. او به عشق می‌پردازد و می‌گوید که عشق جان تازه‌ای به زندگی می‌بخشد. در این مسیر، او از واعظ می‌خواهد که پرده‌ها را کنار بزند تا حقیقت کفر پنهان نمایان شود. همچنین به تفاوت بین زاهدان و حقیقت‌جویان اشاره می‌کند و می‌گوید که کسانی که به دنبال گل هستند، نباید نگرانی از خارها داشته باشند.