شمارهٔ ۳۸۵ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که کار کردن بدون همکار و سفر کردن بدون همراه دشوار است. فرد بدون دین و چشم بینا، در واقع کور است. هر کس با توجه به حال و وضعیت خود راهی را انتخاب می‌کند، اما توجه به وحدت و دوری از غرور ضروری است. شاعر می‌گوید که اگر چشم جان روشن شود، انسان می‌تواند در زمان ببیند و به حقیقت پی ببرد. او تأکید می‌کند که بدون تحقیق و فهم عمیق، دنبال کردن قوانین صرفاً به معنی زورگویی است. در پایان، از خداوند درخواست عفو و رحمت دارد، زیرا همه ما در این جهان حیرت‌زده و گم‌گشته‌ایم. شاعر به وحدت و حقیقتی اشاره می‌کند که می‌تواند مانند توفانی از تنور برآید و باعث تغییر و تحول گردد.