شمارهٔ ۵۴۸ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما را هوای باده نابست در درون
این خاطر از درونه ما کی شود برون؟
ساقی، بیار باده خوش رنگ خوش گوار
در جام لعل ریز بگل بانگ ارغنون
زان باده ای که عقل بدو چاره ساز شد
زان باده ای که عقل ازو گشت ذوفنون
زان باده ای که علم ازو سربلند شد
زان باده ای که جهل ازو گشت سرنگون
زان باده ای که اصل فنونست کار او
زان باده ای که جمله جنونست در جنون
گر عشق نیستی و غم عشق نیستی
در تنگنای دهر چه حاصل ز کاف و نون؟
قاسم، همیشه بنده فرمان عشق باش
همراه عشق شو، که فزونست در فزون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع عشق و نوشیدن باده ناب اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای خوش‌رنگ و خوش‌گوار بیاورد که عقل و علم را از آن به دست آورده و جهل را سرنگون کرده است. او بر این باور است که اگر عشق و غم عشق وجود نداشته باشد، زندگی چه سودی خواهد داشت. در نهایت، توصیه می‌کند که همیشه تابع فرمان عشق باشیم و با عشق همراه شویم که در این راه، افزون‌تری وجود دارد.