شمارهٔ ۵۹۵ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و جذبه‌ی محبوبی است که دل را در تسخیر خود دارد. شاعر به زیبایی و دلپذیری محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که او همچون سرمه‌ای بر چشم‌ها و شانه‌ای بر زلف‌هاست. محبوب به هرجا که برود، عشق و مستی را به همراه دارد و این احساس را به دیگران نیز منتقل می‌کند. زاهدان به عبادت و تسبیح می‌پردازند، ولی عاشقان از شراب و می‌خانه لذت می‌برند. دل شاعر همچون شمع و پروانه به سوی محبوب کشیده می‌شود و در نهایت عشق او را بالاترین ارزش و قوت می‌داند و می‌گوید که باید در مورد دوست سخن گفت و از داستان‌های بی‌اساس دوری جست. اگر محبوب از نقاب خود کنار برود، جان انسان نیز شکرگزار خواهد بود.