شمارهٔ ۵۹۷ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا گرد ماه، سنبل مشکین نهاده‌ای
بس داغ‌ها که بر دل مسکین نهاده‌ای
بر عارض تو زلف سمن سا چه حکمت است؟
یعنی به‌جنب فاتحه آمین نهاده‌ای
از بهر غارت دل و دین شکستگان
بر سیم تر کلاله زرین نهاده‌ای
کحلی‌ست نوربخش خیال جمال تو
در پرده‌های چشم خدا‌بین نهاده‌ای
جان‌ها حیات یافت ز حسن کلام تو
در زیر لب چه شیوه شیرین نهاده‌ای
آن جان نازنین تو بر روی دل‌فروز
طغرای مشک بر گل و نسرین نهاده‌ای
فریاد جان قاسمی از آسمان گذشت
زین جورها که پیشه و آیین نهاده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق می‌پردازد. شاعر احساسات عمیقش را نسبت به معشوق ابراز کرده و به تأثیرات زیبایی او بر دل و جان انسان‌ها اشاره می‌کند. زلف‌های معشوق، داغ‌هایی را بر دل‌های عاشقان گذاشته و زیبایی چشم‌های او نوربخش خیال‌هاست. همچنین، شاعر از شیرینی کلام معشوق و تأثیر آن بر زندگی جان‌ها صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر فریاد عشق و دلتنگی‌اش را از عمق دل بیان می‌کند و به آیین و روش‌های عاشقانه اشاره می‌کند.