شمارهٔ ۶۰۵ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد خداوند تأکید می‌کند و به مخاطب هشدار می‌دهد که از حالت مستی و غفلت دور باشد. او به زندگی در صومعه اشاره می‌کند و خطرات این مسیر را گوشزد می‌کند که نباید خود را فریب دهد. شاعر از دوستش می‌پرسد که چه بر سرش آمده که در حالی که دیگران به هدف‌شان رسیده‌اند، او باز هم در حال نشستن و بی‌تحرک است. او وضعیت دوستانش را که به مقصد رسیده‌اند، و خودش را که در قفس مانده است، مقایسه می‌کند و از محتسب می‌خواهد که دلش را نرنجاند. در پایان، شاعر از ناامیدی و بی‌پناهی خود در شب تاریک هجر سخن می‌گوید و به دوستی‌اش استمداد می‌طلبد.