شمارهٔ ۶۰۶ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
چو با تست مقصود، هرجا که هستی
گرش باز دانی ز هجران برستی
درین جست و جو دور رفتی وگر نی
چو خود را بدانی ازین جو بجستی
ز تحصیل عرفان محصل همین شد
که: حاصل تویی زین بلندی و پستی
ازان منتظم شد بتو نظم عالم
که شد بیت لطفی ز دیوان هستی
زهی!ساقی جان، که از لطف و احسان
ز بد مستی ما سر خم نبستی
ز جام خدا باده ناب بستان
که این می پرستی به از خود پرستی
بده یک دو جام دگر قاسمی را
که وقت خمارست و پایان مستی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به جستجوی معنای عمیق زندگی و درک عرفان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که در این جستجو باید خود را بشناسی و از تفرقه و جدایی رها شوی. او به این نکته تأکید می‌کند که انسان خود نهایت جستجو و حقیقت است. همچنین اشاره می‌کند به اینکه وجود انسان به نظم دنیا وابسته است و از لطافت و رحمت الهی بهره‌مند می‌شود. در نهایت، شاعر از معشوق و شراب الهی سخن می‌گوید و می‌خواهد که از این نعمت‌ها بهره‌مند شود تا درک عمیق‌تری از وجود پیدا کند.