شمارهٔ ۸۹ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردست
کنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
فغان من همه زآنست کآن حبیب قلوب
هزار پرده درید و هنوز در پردست
بگو بفاضل عالی جناب، مفتی شهر
چه سود لقلقهای زبان؟ چو دل مردست
عظم مست و خرابم، ندانم: ایساقی
که جام باده من جنس صاف یا دردست؟
ز ابر علم تقلید برف میبارد
از آن سبب نفس زاهدان چنین سردست
بجان و دل نفسش را قبول باید کرد
کسی که در ره تحقیق گرم و دل سردست
بساز، قاسم بیچاره، با جفای حبیب
که جان و دل ببلاهای عشق پروردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و از آسیب‌هایی که از عشق متحمل شده است، شکایت می‌کند. او به عشق و حبیبش اشاره می‌کند که جان و دل او را آزار داده و در عین حال به تحقیقی عمیق و واقعی در مورد احساسات و تجارب انسانی تأکید می‌کند. شاعر از زاهدان و علم تقلیدی انتقاد می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که برعکس، باید به احساسات واقعی توجه کرد. در نهایت، او به حال قاسم اشاره می‌کند که در وضعیت سختی به سر می‌برد و عشق برایش درد و رنج به ارمغان آورده است. شاعر به دنبال شفای دل خود است و از بی‌حالی و سردی در زندگی رنج می‌برد.