شمارهٔ ۹۶ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و شور عشق و جستجوی حقیقت است. شاعر می‌گوید که اگر محبوب در وجود انسان باشد، هر کجا که باشد او در دل و روح شما حاضر است. اگر عشق به معشوق حقیقی (خدا) نداشته باشید، باید از خود شرمنده باشید. همچنین، شاعر به عاشقان پیشنهاد می‌کند که فراموش کنند و از دنیای مادی بگذرند، زیرا عاقل و دانا در میان این دنیای فانی گرفتار می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که جهان پر از زیبایی و نقش و نگار است، اما نمی‌توان رازهای الهی را با انسان‌های نادان در میان گذاشت. او هشدار می‌دهد که نباید از خود دور شوید تا گم نشوید، چون محبوب واقعی در درون شماست. در پایان، شاعر به شعف و مستی خود اشاره می‌کند که باعث می‌شود دیگران او را نیز معتاد به عشق بدانند.