شمارهٔ ۱۰۷ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با شعری از شاعر درباره عشق و آرزوهایش سروکار دارد. شاعر از آتش عشق و تأثیر آن بر زبان و لبانش می‌گوید و حسرت و اشک را به مغز و استخوانش تشبیه می‌کند. او همچنین به دلتنگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز درد و حسرت، محصول دیگری از عشق به دست نیاورده است. زیبایی و درد ناشی از عشق در دل او جاری است و از نگاه محبوبش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. شاعر به عشقش که او را به یاد یوسف می‌اندازد و دل پر از آرزوهایش را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او خود را به گوسفند لاغری تشبیه می‌کند که در پی عشقش، همواره در معرض خطر است.