شمارهٔ ۱۳۰ قصاب کاشانی
قصاب کاشانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
از دل اول، باده مهر کارها را می‌برد
بعد از آن از چهره گلگون صفا را می‌برد
می‌کند گستاخ با هم عاشق و معشوق را
پای می چون در میان آمد حیا را می‌برد
در میان پاکبازان باده چون پیدا شود
لذت دشنام و تأثیر دعا را می‌برد
عالم آب آنچه معموره است می‌سازد خراب
سیل چون طغیان نماید خانه‌ها را می‌برد
گر تو ما را دوست داری بگذر از جام شراب
کین خطا قصاب ننگ و نام ما را می‌برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره تأثیرات باده (شراب) بر احساسات و رفتار آدمی صحبت می‌کند. ابتدا اشاره می‌شود که باده عشق و محبت را از دل‌ها می‌برد و سپس صفا و زیبایی را از چهره‌ها می‌گیرد. باده باعث می‌شود عاشق و معشوق نسبت به هم بی‌پروا شوند و حیا را کنار بگذارند. همچنین در میان پاکبازان، وجود باده لذت دشنام و اثر دعا را از بین می‌برد. شاعر به قدرت و تخریبی که آب و طغیان سیل بر ابنیه و زندگی می‌گذارد نیز اشاره می‌کند. در نهایت، به معشوق توصیه می‌کند که اگر ما را دوست دارد، باید از نوشیدن شراب بگذرد، زیرا این خطا باعث ننگ و نام بدی برای او خواهد شد.