شمارهٔ ۱۶۴ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دردهایش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر لحظه عشق او پیغامی جدید از درد می‌آورد و اگر عمر باقی باشد، امیدوار است که سرانجام خوشی حاصل شود. شاعر به معشوقه‌اش اشاره کرده و می‌گوید که تا وقتی زلف او در دسترس است، هرگز به دام دیگران نخواهد افتاد. همچنین اعلام می‌کند که کسی جز محبوبش نباید بر زبانش بیفتد و برای او از دیگری چیزی نمی‌خواهد. شاعر در دلش آرزو دارد که از محبوبش جام دیگری بگیرد و از ناهماهنگی‌های روزگار در عذاب است، اما تصمیم دارد با غم عشقش تا شام دیگر زندگی کند و شکایتش را به روزهای دیگر بسپارد.