شمارهٔ ۱۸۷ قصاب کاشانی
قصاب کاشانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
صدای بال جبریل است آواز پر تیرش
چراغ خانه دل‌ها است عکس برق شمشیرش
رفیق ماه و خورشید است زآن‌رو می‌توان گفتن
که همزاد رخش ماه است و خورشید است همشیرش
رسد چون بر میان نازکش باریک‌بین گردد
مصور موشکافی می‌کند هنگام تصویرش
دل غم‌دیده‌ام داند خرابی به ز آبادی
عجایب منزلی دارم که ویرانی است تعمیرش
کند چون ابروی صیدافکنش عزم کمان‌داری
دو زنجیر است بی‌مانند یک‌سر بر دم تیرش
شبی قصاب در بستر به زلفش هم‌سخن بودم
چنین خوابی که من دیدم پریشان است تعبیرش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، شاعر به وصف جمال و قدرت جبریل (فرشته وحی) می‌پردازد. او جبریل را به عنوان صدای پر تیرش، چراغ دل‌ها و رفیق ماه و خورشید معرفی می‌کند. در ادامه، اشاره می‌شود که جبریل در میان زیبایی‌ها به دقت و موشکافی می‌نگرد و دل شاعر از غم و خرابی پر است. شاعر از عجایب دنیای خود سخن می‌گوید و تصاویری از عشق و زیبایی را با استفاده از تمثیل و تشبیه خلق می‌کند. در نهایت، خواب پریشانی که شاعر در بستر دیده را به تصویر می‌کشد.