شمارهٔ ۱۹۳ قصاب کاشانی
قصاب کاشانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چندان‌که حمد و سجده بود در نماز فرض
باشد میان ما و تو ناز و نیاز، فرض
مشق حقیقت است تماشای صنع دوست
باشد به طالبان تو عشق مجاز، فرض
بی‌رنج، راحتی نتوان یافت زین سفر
در راه کوی تو است نشیب و فراز، فرض
شب‌ها چنان‌که سوختن آید به کار شمع
باشد به اهل بزم تو سوز و گداز، فرض
الفاظ شوخ، زینت روی معانی است
باشد عروس بکر سخن را جهاز، فرض
قصاب می‌رویم به طوف حریم دوست
بر ما شده است رفتن راه حجاز، فرض
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف عشق و ارتباط با دوست (خدا) می‌پردازد. او اشاره می‌کند که در نماز، تجلیل و بندگی وجود دارد، اما عشق و نیاز به دوست نیز لازم است. مشاهدۀ زیبایی‌های خلقت خدا به نوعی حقیقت و حقیقت عشق است. برای رسیدن به راحتی و آرامش، باید در مسیری پر از چالش و سختی حرکت کرد. انگار شب‌ها مانند شمع می‌سوزند و در عین حال این سوختن، عشق و شور در مهمانی‌های دوست را می‌سازد. همچنین، کلمات زیبا، تنها زینت معانی هستند و در نهایت، شاعر قصد دارد به حریم دوست نزدیک شود، که این سفر به نوعی شبیه به سفر به سمت سرزمین حجاز است.