شمارهٔ ۲۱۴ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد سخن گفتن بیهوده و بی‌مقدار می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که اگر نمی‌خواهی در جمعی بی‌اهمیت باشی، باید کمتر حرف بزنی و از گفتار بی‌جا پرهیز کنی. او می‌گوید که حرف‌های بی‌معنی مانند سنگی هستند که تفرقه و جدایی به‌وجود می‌آورند. همچنین، سخنان حق در جهان نتوانسته‌اند منصور را از اعدام نجات دهند، بنابراین بهتر است آدمی خود را از گفتار اضافی در امان نگه دارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که از بسیاری از حرف‌ها ممکن است دل‌ها جریحه‌دار شوند و بهتر است به جای زحمت بر روی خود، به افکار درونی‌اش پرداخته و کمتر صحبت کند. نهایتاً، هشدار می‌دهد که تکرار بی‌مورد سخنان، مانند قند بی‌مزه‌ای است که نزد افراد اهل دل به‌خوبی پذیرفته نمی‌شود.