شمارهٔ ۷۲ قصاب کاشانی
قصاب کاشانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بر سر تو را چو طره کاکل شکسته است
گویی که سنبلی به سر گل شکسته است
بنشسته است ز آب عرق بر رخ گل آب
یا آنکه شیشه دل بلبل شکسته است
زلف است سرنگون ز رخت یا ز نازکی
بر روی لاله ساقه سنبل شکسته است
این قطره‌ها که می‌چکد از برگ شبنم است
یا گل پیاله بر سر بلبل شکسته است
افتاده راه قافلهٔ اشگم از نظر
از جوش آب چشمه این پل شکسته است
محتاج دیگری نبود یک کناره نان
هر کس ز خوان صاحب دلدل شکسته است
قصاب آمده است ز کاشان برون ز خاک
سنگی که نرخ گوهر آمل شکسته است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر توصیف زیبایی‌ها و نازکی‌های ظاهری است که به شکل نمادین به توصیف عشق و درد دل می‌پردازد. در آن، تصاویری از طره‌های مو، گل‌ها، و شبنم‌ها به کار رفته که همه نشان‌دهنده لطافت و fragility عشق هستند. شاعر به وضوح احساساتی از آسیب و شکست را به تصویر می‌کشد، که با کلماتی مانند "شکسته" و "افتاده" به خوبی نمایانگر احساسات عمیق و دردهایی است که در عشق تجربه می‌شود. همچنین، اشاره به قصاب و نرخ گوهر نیز نمادی از ارزش و تقدیر از عشق است. تمام این تصاویر، در کنار هم، تأکید بر ناپایداری زیبایی و عشق دارند.