شمارهٔ ۱۰۸ قطران تبریزی
قطران تبریزی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آن کس که گشت ایران ویران بدست او
بسپرد جان بدولت بر شهریار نو
همچون فراسیاب کهن بود جان بداد
بر شهریار پور سیاوش بنار تو
آید چنو سوار دگر بر زمین اگر
آید در آسمان کهن کردگار نو
بگذار روزگار بشادی و خرمی
خسته شود ز غم دل خصمت بخار نو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، فردی که باعث ویرانی ایران شده است، جان خود را به شهریار جدید می‌سپارد. او همچون فراسیاب، با شجاعت جان خود را فدای شهریار سیاوش می‌کند. شاعر بر این باور است که اگر سوار دیگری از آسمان بیفتد، روزگار باید به شادمانی و خوشحالی بگذرد و از غم و اندوه دشمن خسته شود.