شمارهٔ ۱۴۳ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از عشق و جدایی است. شاعر در ابتدا از تضاد بین دل و بدن صحبت می‌کند، به این معنا که دلش جای دیگری است و بدنش در غربت و دوری از عشق. او حسرت می‌خورد که ای کاش تنش در کنار محبوبش بود و دلش نیز آرامش می‌یافت. شاعر به دعا و نذر خود به خداوند اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که روزی به محبوبش برسد. او از درد و تنهایی‌اش صحبت کرده و از خدا می‌خواهد که او را ببخشد و محبتش را به او ارزانی دارد. شعر حاکی از longing و آرزوی اتصال به محبوب است و نشان‌دهنده عمق احساسات شاعر در این رابطه می‌باشد.