شمارهٔ ۱۰۶ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و نورانیت محبوبش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که پس از دیدن و وجود محبوب، همچون رشته‌های زلفش درخشان و تابان شده و در برابر او به انسانی تابنده و پرنور تبدیل شده است. محبوب او را به نور مهر و زیبایی می‌آراید.