شمارهٔ ۴ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به احساس ناامیدی و بی‌توجهی نسبت به دنیا اشاره می‌کند. او می‌گوید که زندگی‌اش را به دست افراد نالایق سپرده است و از آن‌ها رنجیده است. با دیدن محبوبش، حالش بهتر می‌شود و زهر زندگی‌اش به نوشی تبدیل می‌شود، اما اگر این محبوب نتواند او را در این شهر تحمل کند، احساس تنهایی و بی‌کسی بیشتری خواهد داشت.