شمارهٔ ۶۳ - در غزل است قوامی رازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر عاشقانه، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به او بپیوندد و اسراری را با او در میان بگذارد. او در انتظار دیدارش است و به یاد او رنج می‌برد. شاعر می‌گوید که فقط زیبایی‌های محبوبش را دیده و از تاریکی که دور از او تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. به نوعی، او را به مانند پرنده‌ای می‌داند که باید به دل‌ها بنشیند و با صدای خوشش آنها را شاد کند. همچنین، شاعر از رنج‌های عاشقانه و آزمودن عشق سخن می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که این دردها را کاهش دهد و به او بپیوندد. در نهایت، او بار دیگر به تنهایی و غیبت محبوب اشاره کرده و از او می‌خواهد که به سراغش بیاید.