شمارهٔ ۷۴ - در غزل است قوامی رازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف شدتی از عشق و عاطفه می‌پردازد که به اوج خود رسیده است. شاعر به زیبایی بیان می‌کند که عشق او به جهاتی نامتناهی گسترش یافته و به عنوان یک فتنه در آخرالزمان مطرح شده است. از طرف دیگر، فاصله‌ و دوری از معشوق باعث ایجاد فریاد و ناله‌ای عمیق در دل شاعر شده است. عشق به اندازه‌ای تأثیرگذار است که او را به مرزهای سوزش و درد رسانده و او به شدت دلتنگ و غمگین است. در نهایت، عشق به حدی عمیق و طاقت‌فرسا شده که به استخوان‌هایش رسیده است.