شمارهٔ ۱۱۳ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را درباره عشق و آرزوها بیان می‌کند. او می‌گوید که همه آرزوها و آلام انسان‌ها به یک حقیقت مشترک برمی‌گردد. هرجا که برویم، خواه به کعبه یا بتخانه، عشق در همه جا حضور دارد و مقصود واحدی است. او به نوعی از نبودن و وصال سخن می‌گوید، به این معنا که ما برخلاف هجران و وصال، مانند امواج دریا هستیم که هیچ تفاوتی بین لجه و ساحل وجود ندارد. در پایان، او خاطرنشان می‌کند که در وادی عشق، هر قدمی که می‌زنیم، نشانه‌ای از دیوانگی است و همه ما در یک مسیر مشترک حرکت می‌کنیم.