غزلیات — قدسی مشهدی

Name: غزلیات — قدسی مشهدی
Author: قدسی مشهدی

قدسی مشهدی / قدسی مشهدی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ما
شمارهٔ ۱ — زود به کردم من بی‌صبر داغ خویش را
شمارهٔ ۷ — پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما
شمارهٔ ۸ — خوشدل کند خیال تو هجران‌کشیده را
شمارهٔ ۴ — به پیامی که کند باد صبا یاد مرا
شمارهٔ ۳ — بی‌حرز شعله نگذرد از پیش داغ ما
شمارهٔ ۵ — تا بود گریه کی آباد شود خانه ما؟
شمارهٔ ۲ — شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را
شمارهٔ ۹ — ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما
شمارهٔ ۱۰ — از جا نبرد صحبت اهل هوس مرا
شمارهٔ ۱۵ — دلبستگی نماند به وارستگی مرا
شمارهٔ ۱۳ — کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را
شمارهٔ ۱۴ — کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟
شمارهٔ ۱۲ — ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا
شمارهٔ ۱۶ — فکند از نظری دیده حسود مرا
شمارهٔ ۱۱ — تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را
شمارهٔ ۲۳ — شد دهان شکرگو هر زخم نخجیر ترا
شمارهٔ ۱۸ — یکی بود به نظر نیستی و هستی ما
شمارهٔ ۲۱ — داده عشقم باده نابی که می‌سوزد مرا
شمارهٔ ۱۷ — ز هجر کرد خبردار وصل یار مرا
شمارهٔ ۲۲ — وبال جان اسیران مکن رهایی را
شمارهٔ ۲۰ — خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را
شمارهٔ ۲۴ — خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا
شمارهٔ ۱۹ — آتش مزاج من بگذار این عتاب را
شمارهٔ ۲۹ — در راه تا رود ز من آن نازنین جدا
شمارهٔ ۲۶ — چند سوزد برق غم مشتی خس و خاشاک را
شمارهٔ ۳۱ — شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را
شمارهٔ ۳۰ — می‌زند نشتر تدبیر شب و روز مرا
شمارهٔ ۳۲ — برای سوختن یک شعله کافی نیست داغم را
شمارهٔ ۲۷ — ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا
شمارهٔ ۲۸ — به کفر زلفت از آن تازه کردم ایمان را
شمارهٔ ۲۵ — چو نمی‌کنی نگاهی به ستم مران خدا را
شمارهٔ ۳۸ — به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا
شمارهٔ ۳۹ — پرهیز ده ز هجر گرفتار خویش را
شمارهٔ ۳۶ — فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را
شمارهٔ ۳۷ — تهی ز می نتوان یافتن ایاغ مرا
شمارهٔ ۴۰ — سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
شمارهٔ ۳۵ — خط تو سرمه کشد دیده تمنا را
شمارهٔ ۳۳ — لب شود ریش ار برد نام دل افگار ما
شمارهٔ ۳۴ — منم که داغ دلم دشمن است مرهم را
شمارهٔ ۴۸ — نهادی بر سر شوریدگان داغ
شمارهٔ ۴۲ — بود ز روی تو روشن به صد دلیل مرا
شمارهٔ ۴۴ — دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما
شمارهٔ ۴۳ — آه سحر نتیجه شرر می‌دهد مرا
شمارهٔ ۴۷ — چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مرا
شمارهٔ ۴۵ — گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را
شمارهٔ ۴۶ — چیزی نشد معلوم من از صحبت فرزانه‌ها
شمارهٔ ۴۱ — رغیرتم پوشیده از چشم بدان، خوب مرا
شمارهٔ ۵۲ — شب شود روز از خیال عارض جانان ما
شمارهٔ ۴۹ — گشته چون آینه روشن دل بی‌کینه ما
شمارهٔ ۵۴ — بی‌درد خسته‌ای که به درمان شد آشنا
شمارهٔ ۵۶ — کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟
شمارهٔ ۵۵ — ز ایمان همتی چون آن نگار چین شود پیدا
شمارهٔ ۵۳ — غمش فشانده ز دامن غبار ننگ ترا
شمارهٔ ۵۰ — داد گلبن در چمن یاد از گل‌افشانی مرا
شمارهٔ ۵۱ — دل دیوانه کی در گوش گیرد پند دانا را
شمارهٔ ۶۳ — دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگری‌ست
شمارهٔ ۵۸ — چند باشد دل ز وصل دل‌ربایی بی‌نصیب
شمارهٔ ۵۹ — شد بهار از توبه‌کردن بایدم اکنون گذشت
شمارهٔ ۵۷ — منشور خدمت تو رقم شد به نام ما
شمارهٔ ۶۲ — دلی که عشق نکردش چو لاله داغ کجاست
شمارهٔ ۶۴ — بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت
شمارهٔ ۶۱ — طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است
شمارهٔ ۶۰ — هرکه امشب می نمی‌نوشد به ما منسوب نیست
شمارهٔ ۷۲ — ای دل می امید دگر بر تو حرام است
شمارهٔ ۶۵ — گذشت فصل گل و رغبت چمن باقی‌ست
شمارهٔ ۶۷ — عافیت سینه‌خراش جگر ریش من است
شمارهٔ ۶۶ — گشته پنهان از نظر آن‌کس که صیاد من است
شمارهٔ ۶۹ — زاهد ز منع تو دل صد بینوا شکست
شمارهٔ ۷۰ — چشم عیبت چو نباشد گل و خاشاک یکی‌ست
شمارهٔ ۶۸ — آسمان پوشیده نیلی جان من غمناک چیست
شمارهٔ ۷۱ — از خارخار وصل گلم دل فگار نیست
شمارهٔ ۷۹ — آنکه دایم می‌خراشد سینه ما ناخن است
شمارهٔ ۷۳ — فتنه‌جویی ز بت خویش مرا باور نیست
شمارهٔ ۷۵ — از زبان من غرض گو گرنه حرفی تازه بست
شمارهٔ ۷۸ — لیلی‌اش در دل و گوشش به صدای جرس است
شمارهٔ ۸۰ — بازم نشسته تا مژه در دل نگاه کیست
شمارهٔ ۷۴ — مرو ز دیده که جام جهان‌نما اینجاست
شمارهٔ ۷۷ — عشق را چون شعله غیر از سوختن دربار نیست
شمارهٔ ۷۶ — به گریه سحر و آه شب دلم شادست
شمارهٔ ۸۳ — خطش را کس به جز من مبتلا نیست
شمارهٔ ۸۶ — هر روز به من یار ز نو بر سر نازست
شمارهٔ ۸۸ — گشادی طره و مشک ختن سوخت
شمارهٔ ۸۴ — شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت
شمارهٔ ۸۲ — نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است
شمارهٔ ۸۵ — از پریشانی اگر حاصل شود کامم رواست
شمارهٔ ۸۷ — باغی که گلش بو ندهد عشق مجازست
شمارهٔ ۸۱ — از غم نمی‌خورد دل اهل جنون شکست
شمارهٔ ۹۳ — دوران نگر که سینه‌اش از کینه صاف نیست
شمارهٔ ۹۶ — غیر از شکن طره به جایی گذرم نیست
شمارهٔ ۹۱ — زلفت بود به کام، دلی را که داغ نیست
شمارهٔ ۹۴ — مرا چو لاله ز بخت سیه رهایی نیست
شمارهٔ ۹۲ — جز وصال او دلم هرگز تمنایی نداشت
شمارهٔ ۸۹ — نشسته بر سر کویی و فتنه بر پا نیست
شمارهٔ ۹۵ — ز بوی او به دل غنچه ارمغانی هست
شمارهٔ ۹۰ — تا آفت غم لازمه طبع شراب است
شمارهٔ ۹۷ — بازآی که سینه‌ام کباب است
شمارهٔ ۱۰۱ — وعده وصل ار دهد، صبر تقاضا بس است
شمارهٔ ۹۹ — هنوز چشم امیدم به رهگذاری هست
شمارهٔ ۹۸ — آنکه در هر چین زلفش صدمه کنعان گم است
شمارهٔ ۱۰۰ — خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل است
شمارهٔ ۱۰۳ — تا صبا با آن سر زلف پریشان آشناست
شمارهٔ ۱۰۲ — خرم دلی که در خم زلف تو جا گرفت
شمارهٔ ۱۰۴ — تا به نظّاره بت، چشم برهمن بازست
شمارهٔ ۱۰۸ — رسید یار و ز من بر سر عتاب گذشت
شمارهٔ ۱۱۱ — نیست باکی گر به دستم غنچه سیراب نیست
شمارهٔ ۱۱۲ — داغ دلم گلی ز گلستان آتش است
شمارهٔ ۱۰۵ — هر سر موی من از دود تو در فریادست
شمارهٔ ۱۰۶ — لذت شادی نداند جان چو با غم خو گرفت
شمارهٔ ۱۰۹ — چه گهرها به عوض بر سر دریا افشاند
شمارهٔ ۱۱۰ — طبیب من چه شد گر مهربان نیست؟
شمارهٔ ۱۰۷ — هرگزم عشق چنین در رگ جان چنگ نداشت
شمارهٔ ۱۱۵ — چنان دلم شب هجران بر آتش غم سوخت
شمارهٔ ۱۱۴ — دل در برم ز ناله پنهان لبالب است
شمارهٔ ۱۱۸ — کعبه عشق است کانجا هیچ محمل ره نیافت
شمارهٔ ۱۱۶ — شب نیست کز فراق توام سینه داغ نیست
شمارهٔ ۱۱۳ — من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکی‌ست
شمارهٔ ۱۱۹ — پیغام وداع آمد و با گوش به جنگ است
شمارهٔ ۱۱۷ — ایام بهارست و هوای چمنم نیست
شمارهٔ ۱۲۰ — مُردم ز بیخودی، بت خودکام من کجاست
شمارهٔ ۱۲۴ — بیگانه‌ای اگر نه به جانانه آشناست
شمارهٔ ۱۲۶ — کس چه داند از چه در دل آه شبگیرم شکست
شمارهٔ ۱۲۸ — از شیشه نه می در دل مخمور فرو ریخت
شمارهٔ ۱۲۵ — جز خیال تو مرا در سر سودایی نیست
شمارهٔ ۱۲۷ — تبخاله خون بر لبم از سوز درون است
شمارهٔ ۱۲۳ — پیوسته فکر وصل بتان پیشه من است
شمارهٔ ۱۲۱ — روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالت
شمارهٔ ۱۲۲ — نیست نومیدی گر از حد انتظار ما گذشت
شمارهٔ ۱۳۶ — هرچند در میانه اخوان تمیز نیست
شمارهٔ ۱۲۹ — با شمع چو پروانه به محفل نتوان رفت
شمارهٔ ۱۳۱ — منم که نور خرد در چراغ من غلط است
شمارهٔ ۱۳۲ — بر جرعه‌نوش عشق، بجز خون حلال نیست
شمارهٔ ۱۳۳ — گرم قتلم آمد آن شوخ و به استغنا گذشت
شمارهٔ ۱۳۴ — می دید رویت آینه و دیده برنداشت
شمارهٔ ۱۳۰ — هرگهم در دل خیال آن قد موزون نشست
شمارهٔ ۱۳۵ — از ضعف، ناله‌ام به سراغ اثر نرفت
شمارهٔ ۱۴۲ — مرا به ناله شد آن سرو سیم‌تن باعث
شمارهٔ ۱۴۱ — دستم ز جام عکس می لاله‌گون گرفت
شمارهٔ ۱۴۳ — خواهد دل من شربت دیدار و دگر هیچ
شمارهٔ ۱۴۴ — نظر بر آینه خوبان چو بی‌نقاب کنند
شمارهٔ ۱۳۹ — ره‌زدن درخانه کار چشم فتّان بوده است
شمارهٔ ۱۳۷ — صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت
شمارهٔ ۱۳۸ — ما را ز دست جور تو پای گریز نیست
شمارهٔ ۱۴۰ — کرده بیهوشم خیال آن دو چشم می‌پرست
شمارهٔ ۱۴۶ — بی روی تو کارم همه با دیده تر بود
شمارهٔ ۱۴۸ — هر لحظه نظر بر دگری دوخته دارد
شمارهٔ ۱۴۷ — آنان که مرا جورکش یار نوشتند
شمارهٔ ۱۵۲ — خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد
شمارهٔ ۱۴۹ — باز ناخن سر پرسیدن داغم دارد
شمارهٔ ۱۴۵ — لب عاشق به حرف شکوه بیداد نگشاید
شمارهٔ ۱۵۱ — قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد
شمارهٔ ۱۵۰ — فکنده زخم دلم را به حالت بهبود
شمارهٔ ۱۵۴ — نگاهم از فروغ عارضت در چشم تر سوزد
شمارهٔ ۱۵۸ — از کینه هیچ‌کس گر هم بر جبین ندید
شمارهٔ ۱۵۹ — فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند
شمارهٔ ۱۵۳ — از چشمه‌سار چشمم از بس که نم برآید
شمارهٔ ۱۵۷ — به هیچ، ناخن ما را کی اعتبار کند؟
شمارهٔ ۱۵۶ — جوش می‌ام چو خم به خروش آشنا نکرد
شمارهٔ ۱۶۰ — کنعانی ما را غم یعقوب نباشد
شمارهٔ ۱۵۵ — باز از مرغان دلم حرف سمندر می‌زند
شمارهٔ ۱۶۵ — مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزد
شمارهٔ ۱۶۳ — به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه دارد
شمارهٔ ۱۶۶ — دل داشت ز بخت سیه امید، غلط کرد
شمارهٔ ۱۶۸ — کی غم دهر خراب می نابم دارد؟
شمارهٔ ۱۶۱ — تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد
شمارهٔ ۱۶۴ — دگر چراغ که در طور حسن روشن شد؟
شمارهٔ ۱۶۷ — غنچه بی لعل تو زندانی گلشن باشد
شمارهٔ ۱۶۲ — در جلوه‌گری چون تو کسی یاد ندارد
شمارهٔ ۱۷۳ — طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اند
شمارهٔ ۱۷۲ — نه هرکه مرد ازو در جهان اثر ماند
شمارهٔ ۱۷۶ — مرا چو کار بدان زلف تابدار افتاد
شمارهٔ ۱۷۵ — باز تیر ستمت رخنه‌گر جان که شد؟
شمارهٔ ۱۶۹ — شمع وصلت هرکه را شب خانه روشن می‌کند
شمارهٔ ۱۷۴ — کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟
شمارهٔ ۱۷۱ — نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد
شمارهٔ ۱۷۰ — چون غنچه دلم از نم خون زنگ برآورد
شمارهٔ ۱۷۸ — کسی چگونه دلم را پی سراغ شود
شمارهٔ ۱۸۰ — نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد
شمارهٔ ۱۷۹ — هرگزم دیده چنین مایل دیدار نبود
شمارهٔ ۱۸۲ — محفل دردی طلب، از سیر شهر و کو چه سود
شمارهٔ ۱۸۴ — دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتاد
شمارهٔ ۱۷۷ — چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد
شمارهٔ ۱۸۱ — چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند
شمارهٔ ۱۸۳ — هر لحظه‌ام بتان به غمی آشنا کنند
شمارهٔ ۱۸۶ — بر سر پیمانه غم هرگز این صحبت نبود
شمارهٔ ۱۸۸ — در دل بوالهوس ار ذوق محبت می‌بود
شمارهٔ ۱۹۱ — موسم گل چون حریفان جای در بستان کنند
شمارهٔ ۱۹۰ — با لبت عمر ابد عیش نهانی می‌کند
شمارهٔ ۱۹۲ — ز مژگان بوالهوس را در غمت کی خون به بار آید؟
شمارهٔ ۱۸۹ — سزد چو جلوه حسنت نظاره‌خواه شود
شمارهٔ ۱۸۷ — کس چرا بیهده با مردم عالم باشد
شمارهٔ ۱۸۵ — تا عشق مرا بر سر بازار نیاورد
شمارهٔ ۱۹۶ — گر به صحرا بگذرم از اشک من گلشن شود
شمارهٔ ۱۹۷ — رشک نام او زبانم را ز غیرت لال کرد
شمارهٔ ۱۹۹ — ز آب چشم من هر قطره طوفان دگر باشد
شمارهٔ ۱۹۵ — کسی کو عشق‌بازی پیشه دارد
شمارهٔ ۱۹۴ — از خمار زخم دل تا چند درد سر کشد
شمارهٔ ۱۹۳ — آیینه ما تا ز رخت عکس نما بود
شمارهٔ ۲۰۰ — میرم ار خوی ستمکاری ز سر بیرون کند
شمارهٔ ۱۹۸ — به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد
شمارهٔ ۲۰۳ — رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد
شمارهٔ ۲۰۲ — گفتم از عشقت کشم دامن گریبان‌گیر شد
شمارهٔ ۲۰۴ — شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد
شمارهٔ ۲۰۶ — مرده بودم از خمار می، شرابم زنده کرد
شمارهٔ ۲۰۷ — ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌اند
شمارهٔ ۲۰۸ — عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد
شمارهٔ ۲۰۵ — سنبل زلف تو خط بر سنبل تر می‌کشد
شمارهٔ ۲۰۱ — در مجلسی که احباب شرب مدام کردند
شمارهٔ ۲۱۲ — دگر به وسوسه توبه‌ام دماغ نماند
شمارهٔ ۲۱۱ — آسودگی نصیب دل زار کس مباد!
شمارهٔ ۲۱۰ — باده گر فردا خورم، عالم کنون پر می‌شود
شمارهٔ ۲۱۳ — بیا که بی تو مرا نور در چراغ نماند
شمارهٔ ۲۱۴ — هرگز مرا به کعبه ز دیر التجا نشد
شمارهٔ ۲۱۵ — آن غنچه‌ام که راز دلم بر ملا نشد
شمارهٔ ۲۱۶ — در چمن کی دلم از فیض هوا بگشاید؟
شمارهٔ ۲۰۹ — دلم پروای این و آن ندارد
شمارهٔ ۲۲۴ — ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله‌گون افتد
شمارهٔ ۲۱۹ — آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد
شمارهٔ ۲۲۳ — لبت به خنده شیرین چو همنفس گردد
شمارهٔ ۲۲۲ — چون کشته نگاه تو سوی کفن رود
شمارهٔ ۲۱۷ — هرکجا زنده‌دلان شست دعا بگشایند
شمارهٔ ۲۱۸ — یا رب چرا به درد دلم دیروا رسید
شمارهٔ ۲۲۰ — رنجیدن تو باعث نومیدی من شد
شمارهٔ ۲۲۱ — به عزم جلوه چو آن گلعذار برخیزد
شمارهٔ ۲۲۷ — من و آیینه حسنی که تابش را بسوزاند
شمارهٔ ۲۲۸ — نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد؟
شمارهٔ ۲۲۹ — ناله‌ای کردم، خروش اهل شیون تازه شد
شمارهٔ ۲۳۰ — در هجرت، از شکست، دلم را اثر نماند
شمارهٔ ۲۲۶ — نشاه می‌خواستم از باده، خمارم دادند
شمارهٔ ۲۳۱ — اسیر عشق تو از ننگ کفر و دین میرد
شمارهٔ ۲۲۵ — می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد
شمارهٔ ۲۳۲ — مسیح دید لبت، رنگ او دگرگون شد
شمارهٔ ۲۳۹ — هرگزم چون لاله دل بی داغ ته بر ته مباد
شمارهٔ ۲۳۵ — ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد
شمارهٔ ۲۳۷ — زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسد
شمارهٔ ۲۳۳ — گر گشایم لب دمی، عالم پر افغان می‌شود
شمارهٔ ۲۳۸ — عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد
شمارهٔ ۲۳۶ — بهر هر دیوانه گر ویرانه‌ای پیدا شود
شمارهٔ ۲۳۴ — کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد
شمارهٔ ۲۴۰ — هنوز از ناله‌ای صد شعله در جان می‌توانم زد
شمارهٔ ۲۴۳ — بس که دود آه عاشق پرده افلاک شد
شمارهٔ ۲۴۲ — یاد روی تو هم‌آغوش گلستانم کرد
شمارهٔ ۲۴۷ — دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
شمارهٔ ۲۴۸ — هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبود
شمارهٔ ۲۴۱ — دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد
شمارهٔ ۲۴۶ — ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند
شمارهٔ ۲۴۴ — چشمی که با غبار درت آشنا شود
شمارهٔ ۲۴۵ — مبادا کام جان از عیش، تا کام از الم گیرد
شمارهٔ ۲۵۶ — نو نیاز خواهشم، لیک از حجابم ساختند
شمارهٔ ۲۵۵ — کی به بزم عشق، هر لب پی به جام می برد؟
شمارهٔ ۲۵۴ — سوای تو در سینه هر خام نگنجد
شمارهٔ ۲۵۲ — مرا هر قطره‌ای کز دیده در دامن فرو ریزد
شمارهٔ ۲۴۹ — ..............................
شمارهٔ ۲۵۳ — در طرب ز ازل بر من حزین بستند
شمارهٔ ۲۵۰ — وجودم را نه از آتش، نه از گل پرورش دادند
شمارهٔ ۲۵۱ — تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسد
شمارهٔ ۲۵۹ — دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید
شمارهٔ ۲۶۱ — ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند
شمارهٔ ۲۶۴ — در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند
شمارهٔ ۲۶۲ — کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد
شمارهٔ ۲۶۳ — گر دل به المهای تو منسوب نباشد
شمارهٔ ۲۶۰ — میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد
شمارهٔ ۲۵۸ — چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟
شمارهٔ ۲۵۷ — ذوق غمت ز سینه محزون نمی‌رود
شمارهٔ ۲۶۵ — دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟
شمارهٔ ۲۷۰ — عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد
شمارهٔ ۲۶۷ — کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟
شمارهٔ ۲۶۶ — زخم خار آرزوی آبله پا باشد
شمارهٔ ۲۷۲ — رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد
شمارهٔ ۲۶۹ — ز عقده‌ها که فلک نذر کار من دارد
شمارهٔ ۲۶۸ — هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید
شمارهٔ ۲۷۱ — با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید
شمارهٔ ۲۷۳ — دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید
شمارهٔ ۲۷۶ — دل پر حسرتم از سادگی در بزم تنهایی
شمارهٔ ۲۷۹ — خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند
شمارهٔ ۲۷۴ — کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد
شمارهٔ ۲۸۰ — آسیب واعظان به ایاغم نمی‌رسد
شمارهٔ ۲۷۷ — جز محبت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد
شمارهٔ ۲۷۵ — عشاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند
شمارهٔ ۲۷۸ — ازان دل از غم ایام برنمی‌آید
شمارهٔ ۲۸۵ — جایی که داغ نیست، ز مرهم چه اعتبار
شمارهٔ ۲۸۴ — بی درد عشق، شادی و غم را چه اعتبار
شمارهٔ ۲۸۳ — ای دست تو به کینه ز دوران درازتر
شمارهٔ ۲۸۷ — کام جانم با من و من در پی کامم هنوز
شمارهٔ ۲۸۲ — سینه تنگ و من هلاک زخم پنهان دگر
شمارهٔ ۲۸۱ — عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار
شمارهٔ ۲۸۶ — یک نامه چو نگشوده‌ام از بال کبوتر
شمارهٔ ۲۸۸ — نگهت فتنه‌گر و عربده‌سازست هنوز
شمارهٔ ۲۸۹ — به سرو سیم‌تنی راه برده‌ام که مپرس
شمارهٔ ۲۹۱ — در کوی تو فردوس تمنی نکند کس
شمارهٔ ۲۹۰ — راست رو نیست بر آماج اثر، تیر نفس
شمارهٔ ۲۹۲ — شد تیره روز خلق، ز عارض نقاب کش
شمارهٔ ۲۹۶ — دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش
شمارهٔ ۲۹۳ — گر کنم گریه به اندازه چشم تر خویش
شمارهٔ ۲۹۵ — تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانه خویش
شمارهٔ ۲۹۴ — بیگانه گشته‌ام ز همه مدعای خویش
شمارهٔ ۲۹۹ — آغشته‌ام چو پنبه ز خوناب داغ خویش
شمارهٔ ۳۰۰ — عشقم آتش زد به دل، در دیده مسکن کردمش
شمارهٔ ۳۰۴ — غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش
شمارهٔ ۲۹۸ — دلم خون شد چو دیدم حلقه‌حلقه گشته گیسویش
شمارهٔ ۳۰۳ — هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش
شمارهٔ ۳۰۲ — عشق خواهی، خنده را بر لب کش و دلتنگ باش
شمارهٔ ۳۰۱ — تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟
شمارهٔ ۲۹۷ — کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش
شمارهٔ ۳۰۵ — مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبش
شمارهٔ ۳۰۷ — دیدم به چشم آینه بسیار سوی خویش
شمارهٔ ۳۰۸ — گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش
شمارهٔ ۳۱۰ — مردم از غیرت، جدا از صحبت اغیار باش
شمارهٔ ۳۰۹ — نگار من که بود ترک و غمزه چندانش
شمارهٔ ۳۰۶ — کرد آه من از اثر فراموش
شمارهٔ ۳۱۲ — عشق، هرکس را ز باغی کرده گل در دامنش
شمارهٔ ۳۱۱ — دوش آمد ز سفر مژده که یار آمد پیش
شمارهٔ ۳۱۷ — روشن شود ز دود دماغم چراغ فیض
شمارهٔ ۳۱۴ — هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش
شمارهٔ ۳۱۹ — نیافت منصب پروانه چراغم شمع
شمارهٔ ۳۱۵ — کَنم به ناخن حسرت، بدن من درویش
شمارهٔ ۳۲۰ — غیر آه و اشک حسرت نیست در بارم چو شمع
شمارهٔ ۳۱۳ — سوزم همیشه از نفس آتشین خویش
شمارهٔ ۳۱۶ — بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش
شمارهٔ ۳۱۸ — تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع
شمارهٔ ۳۲۵ — می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغل
شمارهٔ ۳۲۳ — دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل
شمارهٔ ۳۲۱ — فسرده صحبتم از انتظار گریه شمع
شمارهٔ ۳۲۸ — به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم
شمارهٔ ۳۲۷ — چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم
شمارهٔ ۳۲۴ — تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟
شمارهٔ ۳۲۲ — دارم دلی، اما چه دل، صدگونه حرمان در بغل
شمارهٔ ۳۲۶ — تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانم
شمارهٔ ۳۳۲ — آن بلبلم که ناله بهر قفس کشم
شمارهٔ ۳۳۱ — تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم
شمارهٔ ۳۳۴ — یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم
شمارهٔ ۳۳۳ — نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتم
شمارهٔ ۳۲۹ — دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم
شمارهٔ ۳۳۵ — تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم
شمارهٔ ۳۳۰ — بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌ام
شمارهٔ ۳۳۶ — چه شعله‌ها زده سر ز آتشی که من دارم
شمارهٔ ۳۴۰ — بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم
شمارهٔ ۳۴۴ — شمعیم و تن ز اشک دمادم گداختیم
شمارهٔ ۳۳۷ — گر شرم وصالت نبود قفل زبانم
شمارهٔ ۳۳۹ — در قیدم و گمان که گرفتار نیستم
شمارهٔ ۳۴۱ — چون غنچه بجز پرده دل نیست پناهم
شمارهٔ ۳۴۳ — چه حیرت، گر به چشم محرمانش در نمی‌آیم؟
شمارهٔ ۳۴۲ — ز چاک سینه اشکم سر کند گر چشم تر بندم
شمارهٔ ۳۳۸ — ما شکست دل خود را ز خدا خواسته‌ایم
شمارهٔ ۳۴۷ — لبی از زمزمه عشق، خروشان دارم
شمارهٔ ۳۵۱ — شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
شمارهٔ ۳۵۲ — عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختم
شمارهٔ ۳۵۰ — از لعل لبت جز طمع خام ندارم
شمارهٔ ۳۴۶ — ما چشم سیه بر شجر طور نداریم
شمارهٔ ۳۴۸ — شود هر موی بر تن شعله، گر پاس فغان دارم
شمارهٔ ۳۴۵ — همه جانب قدم مرحله‌پیما دارم
شمارهٔ ۳۴۹ — سر تا قدم ز داغ تمنا در آتشم
شمارهٔ ۳۵۹ — ما در صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایم
شمارهٔ ۳۶۰ — در بزم طرب، باده نابی نکشیدیم
شمارهٔ ۳۵۴ — داغ سودایم، به سوی سینه‌ریشان می‌روم
شمارهٔ ۳۵۷ — تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم
شمارهٔ ۳۵۵ — دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم
شمارهٔ ۳۵۸ — به آشنایی چشم تو ناتوان شده‌ام
شمارهٔ ۳۵۶ — روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم
شمارهٔ ۳۵۳ — شکل گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشم
شمارهٔ ۳۶۵ — چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم
شمارهٔ ۳۶۶ — قسمت نگر که نوشم، می از ایاغ مردم
شمارهٔ ۳۶۴ — چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟
شمارهٔ ۳۶۱ — ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم
شمارهٔ ۳۶۲ — زخم ناخن کی برآرد مدعای سینه‌ام؟
شمارهٔ ۳۶۷ — تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
شمارهٔ ۳۶۸ — امشب ز دیده از قدح افزون گریستم
شمارهٔ ۳۶۳ — اگر نه صید کسی گشته مرغ نامه‌برم
شمارهٔ ۳۷۲ — اگر دور از دلارای خود افتم
شمارهٔ ۳۷۶ — با یارم و در دفع غم اسباب ندارم
شمارهٔ ۳۶۹ — خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام
شمارهٔ ۳۷۴ — من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌ام
شمارهٔ ۳۷۰ — بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم
شمارهٔ ۳۷۱ — دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم
شمارهٔ ۳۷۳ — من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم
شمارهٔ ۳۷۵ — گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم
شمارهٔ ۳۸۰ — دل به تیغ غمزه آن شوخ قاتل بسته‌ام
شمارهٔ ۳۸۱ — در غمت با گریه شام و سحر خو کرده‌ام
شمارهٔ ۳۷۹ — خون می‌چکد از دیده ز نظاره داغم
شمارهٔ ۳۷۸ — کی به غیر از دیدنش اندیشه دیگر کنم
شمارهٔ ۳۸۴ — هرگز به بزم وصل، شبی جا نکرده‌ام
شمارهٔ ۳۸۳ — تا آفرین شست تو گوید زبان زخم
شمارهٔ ۳۸۲ — از ازل کشته آن طرز نگاه آمده‌ایم
شمارهٔ ۳۷۷ — کرده تا عشق تو چون نقش قدم پامالم
شمارهٔ ۳۸۷ — من لذت درد تو به درمان نفروشم
شمارهٔ ۳۸۹ — دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم
شمارهٔ ۳۹۱ — زبان گداختم و راز عشق سر کردم
شمارهٔ ۳۸۵ — ما جهان را رخ ز آب چشم گریان شسته‌ایم
شمارهٔ ۳۹۲ — چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم
شمارهٔ ۳۸۸ — عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم
شمارهٔ ۳۹۰ — سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم
شمارهٔ ۳۸۶ — به خون خوردن جدا زان لعل شکربار می‌سازم
شمارهٔ ۳۹۵ — دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم
شمارهٔ ۳۹۳ — در انتظار تو شد عمرها که چشم به راهم
شمارهٔ ۳۹۹ — ما حرف سود خویش برای زیان زدیم
شمارهٔ ۳۹۶ — گر ز چنگ شحنه هجران امان می‌یافتم
شمارهٔ ۳۹۸ — نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم
شمارهٔ ۳۹۴ — رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم
شمارهٔ ۳۹۷ — تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم
شمارهٔ ۴۰۰ — دوش بر خاک درت عرض جبین می‌کردم
شمارهٔ ۴۰۶ — از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام
شمارهٔ ۴۰۴ — ز بس که دشمن نظّاره پریشانم
شمارهٔ ۴۰۵ — اگر به عشق نباشد درست، پیمانم
شمارهٔ ۴۰۱ — در خون دل از دیده خونبار نشستیم
شمارهٔ ۴۰۷ — چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم
شمارهٔ ۴۰۳ — در میان بیخودی، آرامش دل یافتم
شمارهٔ ۴۰۸ — کم خمار بگیرد، اگر شراب شوم
شمارهٔ ۴۰۲ — ..............................
شمارهٔ ۴۱۱ — مباش غره به عهد قدیم و یار کهن
شمارهٔ ۴۱۳ — توان غم تو ز جان خراب دزدیدن
شمارهٔ ۴۱۲ — شرط بود کفر و دین، هر دو به هم داشتن
شمارهٔ ۴۱۴ — بیا ای عشق، ننگ عافیت از سرم وا کن
شمارهٔ ۴۰۹ — ..............................
شمارهٔ ۴۱۵ — در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من
شمارهٔ ۴۱۶ — سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن
شمارهٔ ۴۱۰ — حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن
شمارهٔ ۴۱۸ — چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من
شمارهٔ ۴۲۰ — من نمی‌گویم به چشمم نه قدم، یا بر زمین
شمارهٔ ۴۲۳ — جان چیست کش فدا نکنم از برای تو؟
شمارهٔ ۴۲۲ — مردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شو
شمارهٔ ۴۱۷ — تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن
شمارهٔ ۴۱۹ — خموش می‌کند دلیر تماشای ماه من
شمارهٔ ۴۲۱ — می‌شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او
شمارهٔ ۴۲۴ — فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان تو
شمارهٔ ۴۲۵ — ..............................
شمارهٔ ۴۲۶ — به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه
شمارهٔ ۴۲۸ — در سینه دل غمین فتاده
شمارهٔ ۴۲۷ — خوی تو در جفا شکسته
شمارهٔ ۴۲۹ — عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه
شمارهٔ ۴۳۲ — کشته‌ای اول به نازم، باز خندان گشته‌ای
شمارهٔ ۴۳۱ — از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه‌ای
شمارهٔ ۴۳۰ — شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ای
شمارهٔ ۴۳۳ — یار بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی
شمارهٔ ۴۳۹ — چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری
شمارهٔ ۴۳۸ — هزار حیف که در بوستان رعنایی
شمارهٔ ۴۳۴ — به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری
شمارهٔ ۴۳۵ — ای عندلیب وصل، هم‌آواز کیستی
شمارهٔ ۴۴۰ — به هوای صید یک ره، به گذار ما نیایی
شمارهٔ ۴۳۷ — ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی
شمارهٔ ۴۳۶ — بهار رفت و نچیدم گل از بر رویی
شمارهٔ ۴۴۳ — گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی
شمارهٔ ۴۴۷ — سرم شد باز گرم از مژده بیجای سودایی
شمارهٔ ۴۴۱ — ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی
شمارهٔ ۴۴۸ — من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی
شمارهٔ ۴۴۶ — تاوان قتل صید زبون نیست بر کسی
شمارهٔ ۴۴۴ — نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی
شمارهٔ ۴۴۵ — تا چند از پی دل شیدا رود کسی
شمارهٔ ۴۴۲ — از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی
شمارهٔ ۴۵۰ — چند جفا شیوه و عادت کنی؟
شمارهٔ ۴۵۱ — آرزوی ما کند با مدعا بیگانگی
شمارهٔ ۴۵۲ — نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی
شمارهٔ ۴۵۳ — چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری
شمارهٔ ۴۴۹ — نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی
شمارهٔ ۴۵۶ — می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی
شمارهٔ ۴۵۴ — نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی
شمارهٔ ۴۵۵ — دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی
شمارهٔ ۴۵۷ — چو باد صبح گذشتم به گرد هر چمنی
شمارهٔ ۴۶۰ — به دل نمی‌گذری، تا کجا گذر داری
شمارهٔ ۴۵۹ — چون سراپا همه را هست به سوداش سری
شمارهٔ ۴۵۸ — هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی